to boldly go...

Oeganda

 

Oeganda

 
1 april
 
Na nog een nachtje in het ‘centre pastorel de notre dame de fatima’ gaan we richting grens van Uganda. Ons bezoek in Oeganda begint niet zo goed; de immigration officier zet de stempel op mijn zeer waardevol en moeilijk te verkrijgen Ethiopische visa. De man wou eigenlijk alleen goed doen en wou ons een pagina in ons paspoort besparen maar dit is slecht nieuws. Veel keuze hebben we niet, de Ethiopische visa is enkel te krijgen in Zimbabwe. Dat wordt dus waarschijnlijk een hele discussie aan de Ethiopische grens. Hopelijk geraak ik binnen. 
 
De route naar lake Bunyoni is prachtig kronkelt tussen de bergen het uitzicht is een beetje een verder zetting van de heuveltjes van Rwanda, allemaal volledig gecultiveerd in terrassen.
 
Aangekomen in Bunyoni moeten we nog een camping kiezen, we kiezen voor de ‘overland resort’ we zijn heel aangenaam verrast door het uitzicht, weeral een prachtig plekje om ons jeepke neer te zetten voor de nacht. We hebben slechts 2 buren, een sympathiek Zuid-Afrikaans koppel.
 
 
3 april
 
We blijven hier 2 nachten, de tweede morgen staan we op en het meer zit volledig in de mist.
 
Na inkopen in het leuke Afrikaans stadje rijden we richting Nationaal Park Queen Elisabeth.
 
We rijden door de dennenbossen en de kleine dorpjes,
 
het is zondag en sommige mensen zijn echt prachtig gekleed, anderen werken gewoon verder op de velden en kinderen roepen Muuuzuuuunguuuu! ( blanke). 
Aangekomen in het nationaal park is het landschap volledig anders. We kijken al uit naar de ‘tree climbing lions’.
 
We speuren alle grote bomen af, ze geven de voorkeur aan de vijgenbomen omdat die grote mooie takken hebben. We kunnen eigenlijk gratis dwars door het park rijden maar we willen toch proberen om de leeuwen te zien dus besluiten we in het park te kamperen deze avond.
 
Het is een heel mooi park, we maken nog een toertje in het park, zien veel dieren Toppie’s, .. maar helaas geen leeuwen.
 
Aangekomen op de camping, zien we 2 uitgeputte Engelse fietsers. Het koppel rijdt met de fiets van Londen naar Cape town en ze hebben een vermoeiende dag achter de rug. Heel verwonderlijk dat ze het park in mogen op de fiets, dit is niet mogelijk in zuidelijk Afrika.
We kamperen samen deze avond aan de oevers van de rivier en deze rivier is de grens met DRC ( Democratische Republiek Congo). Het zou wel tof zijn om eens voet op Congo te zetten maar de rivier zit vol met nijlpaarden dus dat is geen optie. Voor het donker wordt steken de ‘camp managers’ ons kampvuur aan en komen er 2 militairen met geweer op enkele meters van ons zitten. De militairen moeten ons deze nacht beschermen.
Terwijl we bij het kampvuur zitten horen we gegil, het zijn de hyena’s. Een beetje later komt ons ook eens stank tegemoet, de hyena’s zitten heel dicht bij en hebben een dood beest gevonden als avondmaal. We speuren met de zaklamp en zien enkele hyena’s over en weer lopen op de camping.
We kruipen wat later in ons jeepke, deze keer toch wel heel blij dat we niet in een tentje slapen op de grond. Veel slapen we niet, een hele nacht door horen we de hyena’s schreeuwen en giechelen zoals in de Lion King. Het lijkt wel alsof andere dieren reageren op het geschreeuw; de bavianen roepen, de nijlpaarden oinken, we horen nog veel andere geluiden die we niet kunnen thuis brengen. Met de zaklamp zien we nog een mama en een baby nijlpaard grazen op enkele meters van de jeep. De jungle maakt heel veel lawaai deze nacht we liggen bijna de hele tijd te luisteren en rond te kijken met de zaklamp rondom ons.
De twee bewakers zitten stilletjes te babbelen bij het kampvuur, wellicht zijn ze hier deze nacht niet om ons te beschermen tegen de wilde dieren maar wel tegen de buren ( van Congo). We vrezen dat ze de eerste categorie wel aankunnen maar de tweede niet. Ze blijven toch de hele nacht wakker.
Een nacht om niet snel te vergeten.
 
 
4 april
Omdat we gisteren geen leeuwen gezien hebben besluiten we samen met het Engels koppel een gids te delen. Met drie in de jeep, Max met de ranger op het dak.
We rijden enkele toertjes langs alle vijgenbomen maar vandaag ook weer geen geluk, geen leeuwen te bespeuren.
Om ons te bedanken voor de rit ( blij dat ze eens niet moeten fietsen) trakteren ze ons op een ontbijt of eerder brunch want het is ondertussen bijna middag.
Zij rijden verder richting zuiden, wij naar het noorden door de rest van het park.
 
 
We maken nog een ommetoertje langs enkele mooie krater meren en dan rijden we de evenaar over!
Vanaf nu rijden we terug op het noordelijk halfrond.
We kamperen op een Duitse guestfarm vlakbij het stadje Fort Portal, een mooi plekje maar we zijn de enige gasten.
 
5 april
Een rijdagje vandaag, door de vele velden, de thee plantages. We komen langs toffe propere dorpjes en stadjes andere zijn dan weer heel vuil en smerig. Geen enkel dorpje kan tippen aan de netheid die we gezien hebben in Rwanda.
Kampala, de hoofdstad van Oeganda rijden we voorbij zelfs al hebben we gehoord dat het een toffe Afrikaanse stad is, de buiten wijken geven ons al een beetje een idee. Jinja is een klein stadje, hier ligt de oorsprong van de Nijl die helemaal tot in de Middellandse zee stroomt. We zouden hier kunnen raften, we gaan even informeren maar we zijn al gaan raften op de Zambezi en zonder Joke zou het toch niet hetzelfde zijn.
Dit is een toeristische trekpleister, de camping recht tegen over ons zit vol met enkele overland-bussen, de mensen zijn dronken ze komen net terug van een cruise op het Victoria meer met 2 uur alcohol inbegrepen. Heel blij dat we alleen op de rustige camping aan de overkant staan.
 
6 april
Jo heeft bij aankomst in Oeganda een data kaart gekocht om te internetten en deze werkt nog steeds niet. Hij gaat – tot mijn frustratie- nog maar eens een kantoor binnen om te kijken of ze het kunnen oplossen. Het is al middag als we eindelijk Jinja uit rijden richting Sippi falls.
 
In het dorpje bij de falls kiezen we voor de community campsite, een camping die het dorp steunt, stromend water is er niet, sanitair is smerig maar het uitzicht die we hebben is schitterend.
 
We kamperen op de rand van de klif met uitzicht op de vallei en maken terug een kampvuur onder de sterrenhemel.
Onze laatste nacht in Oeganda en eindelijk werkt onze data kaart en kunnen we op internet. Jo zij uren in alle MTN kantoren zijn toch niet voor niets geweest. We hebben 300 MB om op te skypen deze nacht,…
 
7 april
We willen een wandeling maken naar de watervallen en de jongen van de camping gaat als gids met ons mee.
 
Deze keer is zijn hulp niet echt overbodig, hij neemt ons mee op kleine paadjes tussen de velden en hutjes naar de bovenste waterval en dan naar beneden naar de twee onderste watervallen.
 
Het is vooral een hele leuke wandeling en we zijn blij met een beetje beweging. We hadden gehoopt een uitzicht te hebben om Mt. Elgon maar die kunnen we niet zien.
 
 
 
 
 
Rond de middag zijn we terug en we rijden nog verder richting grens van Kenia. De rit van Sippi Falls tot aan de grens is een van de mooiste ritten die we al gedaan hebben.
 
De piste kronkelt tussen de kleine dorpjes, mensen roepen ‘Jambo’ ( hallo), kinderen zwaaien en roepen uitbundig, vrouwen zwaaien terug met de grote glimlach en ook de mannen steken hun hand op. Het uitzicht dat we hebben is schitterend, omdat de weg zo kronkelt tussen de bergen duurt de rit langer dan verwacht en rond 16u komen we aan de grens.
 
Wellicht de vriendelijkste grens post die we al gehad hebben.
 

Andere reisverhalen