to boldly go...

Tanzania

 

19 maart
We rijden tussen de thee plantages en de bananenbomen terwijl we steeds blijven stijgen. De hutjes hebben hier meestal een golfplaten dak en geen dak van stro zoals meestal was in Malawi. Aan de grens zijn we twee overlander koppels tegen gekomen en we hebben deze avond afgesproken op de camping van een koffie plantage in Mbea.
Geen van ons heeft nog zin om te koken, we eten in het restaurant van de koffie plantage met Bonnie en Darren.  
 
20 maart
Het was onze bedoeling om vandaag de koffie plantage te bezoeken maar we worden wakker met de regen en het blijft de hele dag regenen. We zetten onze luifel uit, ieder keer blij met onze nieuwe aanwinst en lopen over en weer naar de auto van Darren en Bonnie terwijl we op de computer door onze foto’s gaan.
 
Eten klaar maken en dan nog een glaasje wijn drinken op onze laatste avond samen.
 
21 maart
Bonnie en Darren rijden richting Dar es Salaam, wij gaan de andere kant uit samen met  Rika en Enriko. Het wordt een lange rijdag, eerst nog op asfalt maar het tweede deel op piste en we krijgen enkele stevige regenbuien over ons heen.
 
De piste is glad, trucks zitten vast en bussen gaan ons voorbij aan een gevaarlijke snelheid.
We schieten niet zo vlug op dan we gehoopt hadden en voor het donker wordt zoeken we een plekje om te kamperen.
 
Niet zo gemakkelijk hier want er zijn overal heel veel mensen. Tussen twee kleine baantjes parkeren we dan toch onze auto’s.
 
We vragen nog aan enkele lokals of we hier kunnen slapen en het is geen probleem. Zodra het donker wordt komt bijna niemand meer langs behalve een brommertje die als taxi speelt en mensen de berg opbrengt. Iedere keer wanneer hij langs komt tuttert en roept hij terwijl wij eten klaar maken. En dan wordt het stil.
 
22 maart
Maar niet zo heel lang, de zon is nog niet op en er wordt op ons raam getikt. We kijken van in ons bed en zien een netjes geklede man met een map onder de arm en iemand er naast met een radio.
 
Wij antwoorden niet onmiddellijk dus hij probeert het bij Rika en Enriko; het is de chief van de village en hij vraagt wat we hier doen. Ondertussen is Jo ook al opgestaan. We leggen uit dat het donker werd gisteren en dat we een plekje zochten om te slapen. Hij vraagt waarom we niet naar zijn dorp gekomen zijn en of hij verder nog iets voor ons kan doen? Als er niets meer is wat hij voor ons kan doen, ‘then I am going’.
Een groep mensen en kinderen houden ons in de gaten terwijl we ons klaar maken om te vertrekken en ik test mijn eerste woordjes Swahili waarmee ze heel veel plezier hebben. Een klein meisje staart mij met grote ogen aan en is een beetje bang. Misschien zijn we de eerste blanke dat ze ziet? Als Jo de jeep start schrikken de kinderen allemaal en gaan ze enkele stappen achteruit.
Dat was toch wel een toffe afrika bush camp ervaring.
 
We zetten koers richting noorden, rond de middag stoppen we in Sumbawanga om inkopen te doen we vinden er veel verse groenten en fruit op de markt.  
Een beetje verder stoppen we voor lunch maar het is weer goed aan het regenen.
 
De weg is ondertussen goed nat en glad geworden maar het is opgehouden met regenen.
 
We rijden voorop en Jo stopt omdat hij de Land Rover niet achter ons ziet komen. Jo wil onmiddellijk terug keren maar ik zeg nog dat ze misschien gestopt zijn om naar toilet te gaan.
Hij wacht nog even maar is er toch niet gerust in en draait de jeep. We rijden terug en zien in de verte iets donker in de berm liggen, zowel Jo als ik zeggen niets tegen elkaar tot we dicht genoeg zijn om te zien dat het de land rover is die op zijn dak ligt. Onze mond valt open van verbazing en schrik, het eerst moment zien we niemand maar als we dichter rijden zien we Rika en Enriko uit de auto kruipen.
 
Een vlaag van opluchting gaat door ons heen. Het is een wonder dat ze beiden zonder schrammetje er vanaf gekomen zijn.
We stappen uit de auto en beseffen hoe ernstig de situatie is. Ons eerste idee is om de auto achter te laten en alle belangrijke dingen in onze auto over te laden. Als we allemaal een beetje bekomen zijn van de schok willen we toch proberen om de auto op zijn wielen te krijgen.
 
Jo draait de jeep eerst op zijn zij, sleept hem dan in de rijrichting om hem dan recht te krijgen en zo terug op zijn wielen te trekken.
 
 
 
 
Net als hij terug op zijn wielen staat passeert een Oosters uitziende man in een jeep. Hij stopt om te vragen of alles Ok is? Hij zegt ons dat er 30 km verder een chinees road Construction camp is waar we veilig de nacht kunnen doorbrengen.
Zouden we er in slagen om de jeep tot in het camp te krijgen? Het zijn 30 lange km terwijl we de land rover slepen tot aan de poorten van het chinees kamp.
Terwijl we binnen rijden zien we een grote hele mooie regenboog boven het kamp en de hemel kleurt rood van de zonsondergang.
Het is een heel speciaal gevoel dat over ons komt. Rika en Enriko hebben heel veel pech gehad vandaag maar tegelijk ook heel veel geluk.
We vragen de chinezen of we hier de nacht kunnen doorbrengen en zeggen dat we hulp nodig hebben om de auto naar een stad te brengen.
‘No problem, we will help you tomorrow but First; Welcome to our camp!’ Ze tonen onze kamers en zeggen dat het eten klaar is in 15 minuten.
We kunnen het bijna niet geloven als we even later aan tafel zitten. De Chinese gastvrijheid gaan we werkelijk nooit meer vergeten!
 
Rika brengt alles wat ze kan dragen naar hun kamer, ze vinden deze glaasjes die ze gekocht hebben in Marokko en ze hebben de crash overleefd. Het lijkt voor hen wel een lichtpuntje en ze kunnen terug lachen.
Wat een dag. Jo en ik beseffen maar al te goed waaraan we ontsnapt zijn.
 
23 maart
Buiten alle verwachtingen hebben we allemaal goed geslapen en als we op staan staat het ontbijt al voor ons klaar. De kok doet extra zijn best nu wij hier zijn en naast de Chinese specialiteiten heeft hij een eitje en worst voor ons klaar gemaakt.
Na het ontbijt is het tijd om de schade te gaan opmeten.
 
We slepen de auto tot aan de workshop.
Jo kijkt eerst of de motor in orde is, dat is het belangrijkste dan kunnen we verder. Hij kijkt alles na, vult olie bij draait met de hand de motor rond en geeft het dan een kans en ja, hij start zonder probleem!
Rika begint te wenen als ze haar verschrompelde auto hoort draaien.
Nu we weten dat de motor in orde is, kunnen we aan het echte werk beginnen. Jo en de stuurman van de bulldozer verstaan elkaar goed.
 
Eerst trekken ze de bumper recht dan liften ze met de bulldozer het dak omhoog
 
en de finishing touch komt van een grote zijwaartse duw van de bulldozer tegen de jeep die er voor zorgt dat hij terug recht komt te staan.
 
Ze krijgen een nieuwe voorruit die bestaat uit de achter ruit en een stuk plexiglas vast gemaakt met silicone en ducktape. De gaten waar ramen zaten plakken we dicht met plastiek zakken.
Het ziet er allemaal al veel belovender uit.
 
Ding, ding, ding, etenstijd joepi!
 
24 maart.
 
Rika en Enriko trachten de jeep een beetje proper te krijgen ( confituur hangt aan het plafond) en starten dan met inladen.
Na de lunch is het eindelijk zo ver, we nemen afscheid en rijden de poorten van het kamp uit met de landrover achter ons aan. Voorzichtig rijden we de eerste 80 km naar de camping waar we 2 dagen geleden op weg naar waren. Het gaat eigenlijk heel goed, het enige probleem is dat de tse tse vliegen langs alle kanten binnen kunnen vliegen.
De campsite ligt net buiten het nationaal park Katavi langs de rivier en die zit vol met nijlpaarden.
 
 
 
De daktent heeft ook een goede klop gehad en Jo en Enriko klopppen de scharnieren terug recht, nog iets dat gemaakt is; nu kunnen ze terug in de daktent slapen.
 
De eigenaar van de camping is zeer positief, hij zegt dat ze hier in Afrika op 6 dagen een nieuwe body kunnen monteren. 2 dagen geleden zag het er volledig uitzichtloos uit maar nu klinkt het steeds beter en beter.
 
 
 
25 maart
Rika haar zus woont in Mwanza, een stad ongeveer 900 km verder maar niet echt in de richting die wij uit willen. We denken dat ze het nu wel zullen halen met de opgelapte auto maar het afscheid valt ons toch heel zwaar. Het waren 4 intensieve dagen samen, we spreken af volgende maand in Nairobi om dan samen door Ethiopië te rijden!
 
 
 
En daar gaan ze!
 
 
Jo en ik zetten terug koers richting noorden de camping waar we naar toe willen is 300 km verder. De piste is heel slecht, modderig en vooral glad.
Ik hou mijn hart vast op alle gladde stukken. Jo is heel voorzichtig rijdt super geconcentreerd. Het ongeluk van 2 dagen geleden zit in ons geheugen gegrift en dat maakt het extra moeilijk.
 
De vrachtwagens zitten vast of geraken niet naar boven en de weinige auto’s die we tegen komen trekken we uit.
 
We hebben wel al moeilijker pistes gedaan op onze trip maar deze is toch veruit de lastigste en de verradelijkste van de reis. We zijn dan ook heel opgelucht als we 30 km voor eindbestemming eindelijk asfalt zien.
 
Net op tijd komen we aan op de camping voor een duik in Lake Tanganyka bij zonsondergang. We spoelen de stress van de afgelopen dagen van ons af.
 
Het strandje voor ons alleen met de palmbomen, we blijven hier nog enkele dagen.
 
Voor één keer laten we onze jeep staan en nemen we de Dala Dala om naar het stadje te gaan. 
 
 
Op de camping moeten we opletten dat de aapjes ons eten niet stelen. 
Geen idee waarom ze deze 'blue ball monkey' noemen. 
 
 
 
 
 
 
De derde avond, als we terug komen van het strand staan er 2 biertjes op tafel en een briefje ‘thanks for the help this morning’ van de Zuid-Afrikaan die Jo deze morgen geholpen heeft met start problemen. Da’s nog eens een leuke verassing, misschien doen we toch nog wat verder met ons vrijwilligerswerk. 
 
 
's morgens zetten we koers richting Rwanda, 600 km tot de hoofdstad Kigali, de eerste helft is off-road maar gelukkig ligt de piste er deze keer droog bij en het gaat redelijk goed.
 
Onderweg zien we wat militairen omdat we zo dicht bij de grens van Burundi rijden maar we zien heel veel kleurrijke vrouwen met zakken of tonnen op het hoofd, een baby op de rug, mannen die met de fiets vanalles vervoeren en kinderen in hun blauw wit schooluniform.
 
 
 
We stoppen langs de weg om groentjes te kopen, ra ra ra... waar ben ik? 
 
 
Net voor het terug begint te donderen rijden we de grens over naar Rwanda.
 
 
Update van Rika en Enriko;
Het was een helse rit maar ze hebben het zonder grote problemen gemaakt tot Mwanza, de stad waar de zus van Rika woont. Gelukkig hebben ze daar een plekje waar ze kunnen blijven en alles kunnen achterlaten. Hun jeep is ondertussen in de garage, we zijn in Afrika, hier kan alles gemaakt worden! Dit is de foto die we van hen per mail gekregen hebben. Ze zijn nog steeds van plan om hun reis naar Zwitserland verder te zetten, hopelijk kunnen we nog een stukje samen rijden.