to boldly go...

Zimbabwe

 

24 februari
Allé Allé Zimbabwe!
 
In victoria Falls hebben we een Zuid Afrikaans koppel ontmoet die 6 maand door Afrika reizen en ze zijn van plan een route te doen langs het meer Kariba naar een heel wild natuurpark Mana Pools. Moeilijke piste, misschien niet mogelijk in dit seizoen, langs het meer, beter met 2 jeeps,… Jo zijn ogen beginnen al te schitteren, meer moet hij niet horen.
We maken rechtsomkeer en tegen de middag rijden we terug de grens over naar Zimbabwe waar we met hen hebben afgesproken.
 
Bij het buiten rijden van Zambia vraagt een douane beambte naar ons betaalbewijs van de road tax. Die hebben we helemaal niet moeten betalen als we binnen kwamen, die hebben we niet. Misschien ben je een diplomaat vraagt de man? Jo zegt geen ja maar ook geen nee, en we muizen er ons vanonder.
Aan de overkant moeten we terug road tax betalen, ook bij de eerste grens van Zimbabwe hebben we dit niet moeten betalen waarom hier wel? Terug vraagt de beambte of hij een diplomaat is hierop antwoord Jo dat hij blijkbaar wel een nummerplaat heeft van een diplomaat,… dus ook hier moeten we niet betalen.
 
We hebben afgesproken aan het main camp van het Hwange Nationaal Park, Ange & Grant zitten op het terrasje.
De ober is super vriendelijk, onmiddellijk zet hij enkele stoelen bij met de grote glimlach. We kunnen zien dat dit ooit eens een groot en bloeiend restaurant was. Ook het souvenir winkeltje is op enkele sleutelhangers zo goed als leeg. De hele grote camping waar Ange en Grant afgelopen nacht geslapen hebben is ook volledig verlaten. Alles is heel netjes maar alles heeft een onderhoudsbeurt nodig. Enkele werkmensen trachten zichzelf bezig te houden met gras snijden, blaadjes oprapen,..
De economische crisis  heeft hier duidelijk zijn sporen nagelaten. Zimbabwe is stilletjes uit een heel diepe put aan het kruipen maar de toeristen blijven voorlopig nog weg. Na de hyperinflatie van enkele jaren geleden is Zimbabwe in 2009 overgestapt op de Amerikaanse dollar als munt eenheid. De 5 000 000 000 dollar briefjes van toen worden nu verkocht als souvenir aan de toeristen. Sinds de invoeging van de Amerikaanse dollar gaat het stilletjes beter; de rekken in de supermarkt zijn terug gevuld, mensen kunnen terug kopen en verkopen.
Nu is het nog wachten tot dictator Mugabe er bij neer valt en dan kan de heropbouw echt beginnen.
 
We blijven deze nacht niet meer in het park, dit is te duur maar rijden naar een camping net buiten het park. Dit is een leuk plekje met zwembad, goed onderhouden maar ze zijn ook hier verbaasd om toeristen te zien. Wat was de prijs voor camping ook al weer?
 
Ange maakt ons een heerlijk potjie met butternut op het kampvuur.
 
 
 
25 februari
 
We rijden richting Lake Kariba naar het dorpje Binga, op goed geluk volgen we de gps naar een lodge met camping en we komen terecht in een stukje paradijs. We zijn weeral alleen en kunnen gebruik maken van de open keuken met terras en zwembad met uitzicht op het meer.
We voelen ons onmiddellijk thuis. Deze lodge is echt prachtig gelegen, we krijgen van de uitbaters vis voor de braai die we ons heerlijk laten smaken.
Jammer dat Joke er nu niet meer bij is!
Wat anders zouden de mannen doen op een vrije namiddag? 
De zoon van de uitbater is van plan om morgen te gaan vissen, als we willen mogen we mee tegen een bijdrage in de benzine,.. klink goed hé.
 
26 februari
We worden wakker in de regen, oei daar gaat ons boottochtje dachten we maar tegen 11u klaart het toch op.
Het meer is het derde grootste stuwmeer ter wereld, we zien de dode bomen in het water.
Het is een mooie rustige dag maar de vissen bijten (weeral) niet vandaag en we varen naar Olifanten strand om naar de olifanten te kijken die komen drinken maar ook zij laten zich niet zien.
 
 
 
 
Gelukkig wacht ons zwembadje op ons als we terug komen en met een biertje genieten we van het frisse water.
Deze avond hebben we een feestmaal klaargemaakt met steak, peperroomsaus en echte Belgische frietjes 2 keer gebakken maar wel in een potje op het kampvuur.
Super!
 
27 februari
We staan vroeg op om aan de piste te beginnen langs het meer, Zimbabwe is heel groen en ook heuvelachtig. Er wonen ongeveer 10 keer meer mensen in Zimbabwe dan in Botswana en dat merken we ook.
  We rijden langs de vele hutjes en dorpjes, overal lopen mensen en kinderen langs de weg. Vrouwen meestal met grote pakken op het hoofd en de baby op de rug gebonden met een doek.
Maar iedereen is hier heel vriendelijk, allemaal zwaaien en lachen ze naar ons, een vrouw laat zelfs haar kruiwagen vallen om terug te zwaaien.
 
 
 
 
We genieten echt van de rit, we voelen ons echt in Afrika vandaag.
Als we terug op asfalt komen rijden we stilletjes weg van dit leuke deeltje Afrika en rijden we terug naar de harde realiteit.
 
Tse Tse fly controle
We schieten in de lach als de man met een netje rond onze jeep wandelt om vliegen te vangen maar hij doet dit al 23 jaar en neemt zijn job heel serieus.
Hij toont ons zelfs een potje met enkele dode vliegjes. 
We komen terecht in het dorpje Karoi waar we willen kamperen.
 
We vinden er een Lodge met camping maar Grant wil er eigenlijk niet blijven maar er is geen alternatief. Het is een boerderij en we zien duidelijk dat dit een ‘White Farm’ was en tijdens de opstanden zijn veel blanke mensen uit hun huizen gejaagd en de boerderijen zijn ( soms met veel geweld) overgenomen door de zwarten. Het probleem is natuurlijk dat ze niet weten hoe ze moeten boeren dus de stallen zijn volledig leeg en verlaten. Het prachtige huis heeft geen ziel meer, er staan nog wel enkele meubels maar niet genoeg om het gezellig te maken.
 
Een man die er werkt noemt ons een hele tijd ‘Boss’ & ‘Mam’ en er hangt een beetje een rare sfeer. Tot laat in de avond zitten de mannen alle tonen van de gsm af te spelen naast de jeep terwijl we trachten te slapen. ’S Morgens worden we wakker van onze jeep die beweegt. Diezelfde man is onze jeep aan het wassen terwijl wij er nog in liggen!
Wat een rare plek en een korte nacht.  
 
28 februari
Inkopen doen en dan richting nationaal Park ‘Mana Pools’ het heeft een reputatie als een heel wild natuur park. Enkele maanden geleden is er nog een toerist opgegeten door een leeuw. Dus misschien zien we toch nog eens een leeuw. Aan de ingang van het park laten ze ons weten dat we het park niet in kunnen, het is overstroomd. Helaas, dat is echt een domper. Voor Ange & Grant was dit één van de hoogte punten van hun reis.
Als alternatief rijden we naar het dorpje Kariba. Het is een mooie rit naar het meer maar ook hier zien we dat dit ooit een toeristische trekpleister was maar nu zijn alle campings verlaten en we vragen ons af hoe lang de vele boten in de haven al stil liggen.
We blijven dan maar in de vijfde camping die we zien vandaag, het stelt niet veel voor maar het ligt vlak aan het meer en er is ten minste een beetje leven; er zitten 2 mensen aan de bar.
We krijgen een stevige onweersbui over ons en spelen een spelletje backgammon in de bar tot het opklaart om te koken.
 
1 maart
Eerst nog een bezoekje aan de dam, de grens tussen Zambia en Zimbabwe. 
 
 
 
Dan maar richting Harare, we weten niet goed wat we moeten verwachten en na Gaborone zijn we niet zo gek meer van steden en waar gaan we nu terecht komen? Gelukkig vinden we er ‘Small World Backpackers’ we kunnen er op de parking in onze jeep slapen,  er is gratis internet en het is op wandelafstand van de ambassade van Ethiopië waar we onze visa willen halen. Meer moet het niet zijn!
 
 
2 maart
Typish, hoe kan het anders, uitgerekend vandaag is het een Ethiopische feestdag en de ambassade is gesloten. Nog een dagje wachten dus en hopen dat het morgen lukt.
3 maart
Om 8u staan we terug voor de poort van de Ethiopische ambassade, deze keer toch meer geluk beter zelfs de dame is zeer professioneel en vriendelijk. Hoe lang willen we onze visa; een maand, 3 maand, 6 maand, een jaar en wanneer moet die van start gaan? Dit hadden we niet durven hopen, in heel Afrika is Harare de enige plaats waar je nog een visa kan krijgen voor Ethiopië en dat we dan nog mogen kiezen, we kunnen het bijna niet geloven maar enkele uren later mogen we hem al gaan ophalen en ja, het is in orde.
Het is ondertussen te laat om nog te vertrekken dus we lopen rond op de souvenir marktjes, doen inkopen en kunnen nog een hele avond internetten voor we terug in ons jeepke kruipen op de parking van het guesthouse.
 
En Jo slaagt er nog in het hoogste dollar billjet ooit gedrukt te bemachtigen.

Andere reisverhalen