to boldly go...

Victoria Falls Zimbabwe-Zambia

 

20 februari.
We willen naar de Victoria Falls maar het is hier een knoeiboel van grenzen, de ene al beter dan de andere zeggen ze. Gaan we de falls bezoeken van de Zambia of Zimbabwe zijde, en langs waar gaan we rijden? Sinds we in Afrika zijn vragen we aan iedereen raad over de route maar iedereen zegt iets anders. We hadden wat schrik om onze jeep in Zimbabwe te laten staan, we willen niet dat ze nog eens inbreken. Sommigen raden ons aan om eerst naar Zambia te rijden en dan met een busje naar Zimbabwe te gaan anderen zeggen dan dat we beter via Namibie kunnen omrijden,.. pff
Maar dan slaan we aan de praat met een Duits koppel met 2 kindjes die net van Zimbabwe komen, ze raden ons een camping aan op wandelafstand van de Falls. Dus weg zijn we!
Een uurtje later rijden we de grens over en rijden we Zimbabwe binnen.
 
Als we naar Victoria Falls rijden zien we in de verte al de witte damp omhoog komen, opspattend water van de watervallen.
‘Mosi oa Tunya”
 
We doen zoals ze ons aangeraden hebben en we parkeren onze jeep op de campsite en dan wandelen we naar de beroemde Victoria Falls. Ontdekt door de wereldreiziger David Livingstone en een ‘must see before you die’. (Hopelijk leven we toch ietsje langer hé).
 
Hier nog warm en droog. 
 
De watervallen bezoeken is een hele belevenis, langs de Zimbabwe zijde kan je 1,7 km langs de watervallen wandelen. Van op het eerste stukje hebben we een schitterend uitzicht op de gigantische watervallen, er is ook enorm veel water deze tijd van het jaar.
een beetje nat. 
en helemaal doorweekt.
 
Als we verder wandelen worden we alsmaar natter en natter tot we zo nat zijn dat het lijkt of we onder de douche staan maar het water komt hier ook langs de onderkant. We zijn heel blij met de verfrissing want het is een snikhete dag. Japanners lopen met plastiek jassen rond maar wij hebben gewoon onze bikini aan onder de kleren. Tegen het einde van het wandelpad begint het plots ook heel erg te waaien en we realiseren ons dat het nu ook nog eens begint te onweren. Tja we zijn toch al doorweekt maar het koelt nu ook wat af en daarnet hadden we nog snikheet maar nu krijgen we het frisjes.
 
De Vic Falls, dus niet zomaar een watervalletje hé.
 
21 februari
 
Mijn 30 ste verjaardag, wakker worden in ons jeepke tussen mijn twee schatten Jo en Joke, de dag kan al niet meer stuk en hij moet nog maar beginnen! We gaan raften op de zambezi!
Met een busje gaan we naar een hut waar we thee en koekjes krijgen en uitkijken op de schitterende kloof met de Zambezi die beneden een weg zoekt tussen de rotsen.
 
Er is al te veel water om de rafting te starten net onder de watervallen, we moeten dus nog 40 minutjes verder rijden in het busje voor we op de plek komen waar we de kloof kunnen afdalen. Onderweg stopt het busje om nog mannen op te pikken, zij zullen de rafts naar boven en beneden dragen. Gelukkig, dit is Afrika.
De rivier is breed en her water heerlijk warm, voor we in de raft kruipen nemen we al een duik. De tweede rapid is er eentje van graad 4 we zien 2 boten voor ons overkop gaan, wij worden helemaal nat maar blijven toch recht. Bij één van de volgende rapids kapseizen we toch; allemaal het water in maar we hangen allemaal nog aan de boot. Jo helpt de bootman de raft om te draaien en een beetje later zitten we er terug in.
( Helaas geen foto's van de rafting, ons nieuw waterproof cameratje is ook gestolen)
Na de rafting klimmen we de kloof terug uit en boven wacht ons een lekkere lunch.
In Victoria Falls lopen we de souvenir winkeltjes af en dan trekken we de brug over de Zambezi naar Zambia. Op 20 minuutjes zijn we in Zambia, dat is iets anders dan de Russische grens waar we iedere keer 7 uur stonden wachten.
Voor onze laatste avond samen kamperen we op de camping naast de rivier met een restaurantje aan het water. De perfecte afsluiter van een schitterende dag, een betere verjaardag kon ik mij niet inbeelden.

 

 

22 februari
Na een schitterende dag gisteren komt de verschrikkelijke dag vandaag. Joke heeft haar reis zo gepland dat ze bij ons kon zijn voor mijn verjaardag maar vandaag moet ze toch vertrekken. Voor ze haar reis geboekt had wisten we al dat het afscheid verschrikkelijk zou zijn. We zijn nog niet goed wakker en ik moet de traantjes al weg pinken, we ontbijten samen terwijl we Joke haar rugzak maken. We willen het één en ander meegeven en dit is onze kans. Gelukkig dat Joke bijna geen bagage mee had om naar hier te komen.
 
Ook nog stress om naar de luchthaven te rijden, we hebben nog geen verzekering aan de grens zijn we er met een smoes vanaf gekomen maar de politie controles in Zambia hebben een slechte reputatie. Op de 10 km naar de luchthavens worden we 2 keer gestopt maar ze laten ons gaan oef.
Dan komt het moment om afscheid te nemen, daar gaat ze dan door de controle. Het enig dat ons nu nog kan troosten zijn de schitterende herinneringen aan een prachtige reis die we samen gehad hebben en dat nemen ze ons niet meer af.