to boldly go...

Rusland 3, Eastern Siberia & The Far East

 

23 september
 
Mooi op tijd staan we om 9u in de rij wachtende auto’s voor de bareel om de grens over te rijden die om 10u zou opengaan. Pas om 11u zien we voor het eerst beweging, we merken op dat er af en toe een auto aankomt, de rij voorbijsteekt tuttert en de bareel gaat open. Als we om 12u nog op identiek dezelfde plaats staan wagen we onze kans; rijden we de rij auto’s voorbij en gaan we ook voor de bareel staan. Onze tactiek werkt niet echt maar we staan nu wel vooraan in de rij en een half uur later worden we als eersten doorgelaten.
Alles duurt weer verschrikkelijk lang, om 17u30 rijden we eindelijk Rusland terug binnen voor de derde keer en nu in Oost Siberië. Het was een prachtige herfstdag, gelukkig vinden we nog een leuk kampeerplekje tussen de bomen in de herfsttinten en zien we nog net de zonsondergang.
 
 
 
24 september
We zijn niet zo ver weg van Ulan Ude, onderweg stoppen we in een klein stadje om te kijken of Paul & Helen hier nog zijn (een engels koppel die met hun landrover de wereld rondtrekt en die we in Ulaan Bataar ontmoet hebben). Volgens de laatste mail update zouden ze hier gestrand zijn met autopanne. Tegen dat we het hotelletje gevonden hebben, met handen en voeten uitgelegd dat we geen kamer willen maar wel op zoek zijn naar 2 toeristen,… maar dan verschijnt een grote glimlach op haar gezicht en ze maakt ons duidelijk dat de auto gemaakt is en dat ze terug vertrokken zijn.
We rijden verder richting Ulan Ude, gaan iets eten in het fastfood restaurant van de cinema, doen wat inkopen De supermarkt is hier super in vergelijking met Mongolie; vers vlees, verse vis en versgebakken brood en koffiekoeken,.. hmm  en dan vertrekken we richting Baikalmeer.
Het is al donker geworden ondertussen en we gingen er van uit dat er een brug was over de rivier maar het is een overzet die we nodig hebben om aan de overkant te geraken.
 
 
Aan de enige andere auto op de ferry vragen we de weg en de man zegt ‘volg maar’ dus wij volgen.
 
Hij stopt een uurtje later om te vragen of we hem zullen volgen naar waar dat begrijpen we niet echt maar het regent, het is donker en moeilijk voor een kampeerplekje te zoeken dus we volgen deze auto voor 5 uur. Hij stopt in een klein dorpje aan het baikal meer, de ontvangst was beter dan gedacht. We zijn bij de mama van Nadia, en ze heeft de hele tafel vol staan met lekker eten. Onmiddellijk maakt ze plaats voor ons en de jeep gaat achter het hek.
Jo kan nog geen hap nemen of Solik haalt de fles vodka boven,.. niet mogelijk om te weigeren hij wil toasten met zijn nieuwe Belgische vriend. Het eerste glas is nog niet binnen en Jo wil net iets nemen om te eten, als het volgende glas alweer uitgeschonken wordt,.. oeioei. Ik muis mij er eerst nog vanonder maar dan wil Anna, onze gastvrouw met mij drinken dus,..
Gelukkig vond Nadia het na jo zijn 5de glas tijd om te slapen en is het deze keer toch nog net goed afgelopen voor Jo.
 
25 september
Volgende morgen gaan we na een uitgebreid ontbijt verder naar een Nationaal Park aan het meer. We nemen een volgende overzet
en rijden het eerste stukje tussen de dennen op een zandweggetje en dan komen we langs een strand met prachtige kleuren en de bergen in de wolken op de achtergrond.
 
Het is hier zo mooi, de herfst kleuren zijn prachtig.
 
 
 
We rijden verder door de bossen met prachtige gele bomen
over een modderig pad, en dan komen we een eenzame wandelaar tegen, een Israëlische toerist. Hij was dolgelukkig met een lift richting bewoonde wereld.
We kamperen die avond aan het zandstrandje naast het meer met een gezellig kampvuur.
 
26 september
Vandaag hadden we gehoopt een grote bergwandeling te maken, gisteren hebben we een verkennende wandeling gemaakt. Als we opstaan zitten de bergen nog in de mist, even dachten we dat het ging opklaren maar dan begint het lichtjes te sneeuwen,.. misschien is oktober toch niet de beste tijd van het jaar om een berg te beklimmen in Siberië.
We twijfelen of we nog enkele dagen zullen wachten maar we hebben nog een lange weg voor de boeg en we weten niet echt wanneer de winter echt zal beginnen dus we rijden terug.
Voor ieder huisje ligt een grote stapel hout om de winter door te komen. 
 
We stoppen terug bij Anna om afscheid te nemen, we krijgen er eerst nog een lunch en dan rijden we terug richting Ulan Ude.
In de Lonely Planet stond er nog een ‘kuuroord’ we keken er een beetje te veel naar uit denk ik, wat het juist was weten we niet maar het beste dat ze ons kunnen geven is een douche. We nemen haar aanbod graag aan, het is te koud om nu buiten te douchen.
 
27 september
 
We kamperen nog een keertje aan het Baikal meer, Jo controleert de jeep.
 
Als we in Ulan Ude uit een koffiebar komen zit er een briefje onder onze ruiten wisser, een boete dachten we maar het is (typisch Belgisch) een briefje met opschrift aan de ene zijde in het Nederlands en de andere kant in het Frans. ‘Wij zijn ook belg en we rijden met onze lada naar Vladivostok zin om een bier te gaan drinken’. We moeten lachen als we dat lezen.
We spreken af om morgen samen richting Vladivostok te rijden, zij blijven deze nacht nog in het hotel.
Wij rijden enkele km buiten de stad een leuk landweggetje op, als we ons parkeren verschieten we; de politie achter ons. Even kunnen we ons aan vanalles verwachten, de politie heeft hier een slechtere reputatie dan de bandieten. Maar ze kwamen kijken of we niet gingen jagen, maar kamperen is geen enkel probleem Oef!
 
28 september
 
Volgende dag rijden we samen met onze nieuwe Belgische vrienden Jonathan en Réné richting oosten.
We kamperen samen, maken een super goed kampvuur om ons warm te houden.
 
 
29 september
Als we s morgens opstaan is alles wit, het is een koude nacht geweest.
Als het zonnetje doorkomt warmt het snel terug op.
We bezoeken samen Chita, een leuk rustig stadje.
Het Lenin monument en de kerk.
De jongens hebben een restaurantje uitgekozen toevallig in de kelder van de cinema. Zij hebben 2 jaar Russisch gevolgd en bestellen voor ons een Business Lunch zonder probleem en heel lekker.
 
30 september
Réné en Jonathan blijven nog enkele dagen in Chita, wij maken ons klaar voor de lange tocht ( 3000km) naar Vladivostok.
 
Met ‘verse’ muziek op de ipod en het tweede luisterboek van Eragon dat we van Pete gekregen hebben zijn we vertrokken.
 
2000km naar de volgende stad Khabarovsk.
 
Als we verder rijden, wordt het steeds kouder. We duffelen ons goed in ‘s nachts. De temperatuur zakt onder de -10°. We zijn nu in het ‘Far East’ van Rusland en dat is te merken.
 
1 oktober
De weg is goed, voor het grootste deel een splinternieuwe autostrade tussen de bossen en weinig verkeer.
 
We stoppen nog in een klein stadje om brood te kopen, heel communistisch met oude grijze appartementsgebouwen.
 
Verder passeren we af en toe kleine dorpjes met houten huisjes.
 
3 oktober
En na enkele dagen komen we eindelijk aan in Khabarosk, een leuke stad, we maken er een stadswandeling het is merkelijk al warmer dan enkele dagen geleden.
 
We eten in een typisch Russisch restaurantje dat aanbevolen stond in de Lonely Planet en we krijgen een gratis glaasje vodka als aperitief. 
 Nadien gaan we in een hippe bar een Irisch koffie drinken.
De stad ligt aan een grote rivier, er is zelfs een strandje en aan de overkant ligt China.
Net voor het donker wordt rijden we de stad uit om te kamperen en we draaien onze jeep richting zuiden voor het laatste deeltje Rusland.
 
4 oktober
Als we ’s morgens wakker worden is het aan het regenen en het blijft een hele dag door verder regenen. Echt Belgisch weer.
 
Nu we zo ver zijn krijgen we een raar gevoel; we zijn bijna in Vladivostok, nog even en dan hebben we een volledig continent doorkruist. Van de Noordzee tot de Japanse zee met de auto.
 
Het is donker als we in Vladivostok aankomen, het is een grote stad veel groter dan alle andere steden die we afgelopen maanden gepaseerd zijn.
Gelukkige hebben we Irena (een vriendin van een vriend van een vriend van Macha van Rostov) om mee af te spreken, zij zal ons helpen aan een goede overnachtingplaats.
Irena stelt voor om af te spreken aan de Cinema.
Ze stelt eerst een bewaakte parking van een nachtclub voor maar dat was niet echt wat wij in gedachten hadden, uiteindelijk belanden we bij hun op het appartement en we slapen super na zo een lange dag.
 
5 oktober
We gaan informeren bij de ferrymaatschappij voor onze boot naar Japan, wel duurder dan we gedacht hadden, terwijl we discussiëren over de prijs komt een man in kostuum naast ons zitten. We volgen hem naar zijn kantoor, hij is de schip eigenaar en hij geeft ons 150$ korting en nodigt ons dit weekend uit naar zijn cottage in de taiga! Dat kan meevallen hé.
 
We verkennen Vladivostok, het is aangenaam warm, plezant om rond te lopen. We rijden ook tot het einde van het schiereiland die uitloopt op een vuurtoren, we raken er aan de praat met enkele vissers en ondertussen genieten  we van een mooie zonsondergang.
We besluiten hier te blijven slapen en parkeren onze jeep. Het was hier zo rustig in de namiddag maar eens de zon onder veranderd deze plek en komen hier heel veel auto’s met koppeltjes aan. Zolang ze enkel oog hebben voor elkaar is het goed maar we hebben toch niet goed geslapen.
 
6 oktober
De volgende morgen gaan we terug naar de ferry maatschappij om onze papieren voor de douane in orde te brengen. Tegen de middag krijgen we telefoon van de visser van gisteren Leonid of we goed geslapen hebben? Niet echt dus en hij nodigt ons uit bij hem thuis voor de lunch, hij spreekt goed Engels, hij heeft vroeger als marinier veel van de wereld gezien en vind het fantastisch om met ons te babbelen. 
In zijn klein appartementje op de 10 de verdieping maakt hij voor ons verse vis voor de lunch, daarna gaan we naar de markt en bij hem thuis kunnen we gebruik maken van internet terwijl hij al terug begint aan het eten. 
 Tegen het avond eten komt zijn vrouw Tamara thuis van het werk,beide heel sympathieke mensen en we mogen blijven slapen op het zetelbed in de living.
 
7 oktober
Vandaag vroeg opstaan, we hebben afgesproken met Mr. Lee, de schipeigenaar om naar zijn cottage te rijden. We weten niet goed waaraan we ons kunnen verwachten hij heeft enkel laten weten dat we eten moeten meenemen. Zullen er nog mensen zijn, gaat zijn familie mee? We hebben geen idee. Tot onze verbazing gaan we geen auto volgen maar staat Mr. Lee in zijn kostuum te wachten op de parking en stapt hij bij ons in de auto.
We rijden ongeveer een uurtje en dan rijden we af aan een tankstation waar één van zijn managers op hem staat te wachten, die vanaf hier achter ons rijdt.
Terwijl de baantjes altijd kleiner worden praat hij over de Russische Maffia van vroeger en nu. Hij vraagt welke Russische telefoon provider we hebben en zegt dat we er zeker geen ontvangst zullen hebben. Terloops vermelden we toch even dat we een satelliettelefoon en ook een gps spotter mee hebben.
Zijn ‘cottage’ blijkt een klein kasteeltje te zijn maar dan wel ééntje in vervallen glorie.
Het huis is heel groot en mooi maar volledig leeg en onder het stof. Het zwembad is vervallen en tussen de bomen staat ook nog iets wat een tennisveld geweest is en de manège is leeg.
 
Zijn bewaker steekt voor ons het vuur van de sauna ( sorry; Banja Ruski) aan. Mr Lee toont ons rond, zegt dat we mogen slapen waar we willen en is dan terug weg. 2 uur rijden en 2uur terug om ons naar hier te brengen, we begrijpen er niets van. En we begrijpen er nog veel minder van als een uurtje later 4 mensen en een auto vol met poetsgerief toekomen.
Terwijl zij beginnen poetsen, hangen wij de toerist uit.
Jo vist met zijn nieuwe vislijn
en ik installeer mij op het terrasje in het zonnetje met een boek. Net echte vakantie.
Als we een wandeling maken in het bos komen we 2 russische toeristen tegen met de fiets ( Yura & Tanja) onmiddelijk zetten ze thee en halen ze alls boven wat ze mee hebben om te eten. 
 
 
Op het terrasje in het zonnetje na de Banja. 
Terwijl wij een sauna nemen komen er nog mensen toe met een hele lading meubels, tafels, stoelen, bedden, … die ze tot laat in de avond in elkaar timmeren.
 
We zijn uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat Mr. Lee deze villa aan de 2 mannen verhuurt die er een soort guesthouse (écotourism) van gaan maken en dat wij als bewijs moeten dienden dat er toeristen geïnteresseerd zijn in deze plek.
 
9 oktober
Onze theorie klopt niet echt meer de volgende namiddag wanneer er een busje toe komt met mensen die hier het weekend komen doorbrengen. 
Één van de vrouwen is journaliste en komt dit met familie en vrienden uittesten om er dan iets over te schrijven.
Ze steken de barbecue aan, lekker verse zalm, een heel eetfestijn en we toasten met een glaasje vodka.  Gelukkig zijn we deze morgen sportief geweest, voor het eerst tijdens onze reis zijn we gaan lopen in de bossen. 
Na het eten gaan we een kleine wandeling maken, we vissen een beetje en een beetje later gaat de barbecue weer aan, er komen nog vrienden toe die ook al hun eten op tafel zetten.
We eten eigenlijk de hele namiddag, en ’s avonds gaan we nog eens in de sauna en nemen een duik in het riviertje om af te koelen.
We eten en drinken mee alsof we familie zijn, de Russische gastvrijheid is ongeloofgelijk.  
 
 
10 oktober
En zondag is weer een relax dag zoals gisteren en we genieten van het zonnetje,
 
lekker eten en het toffe gezelschap.
 
 
     
Julia & Darina
 
Het weekend is dus weer helemaal anders uitgedraaid dan we gedacht hadden maar daarmee ook dat wij met de jeep op vakantie zijn en niet in hotels slapen om juist deze leuke en verassende dingen mee te maken. We laten ons meeslepen door wat ons pad kruist.
 
Als iedereen zondag namiddag terug naar huis gaat, blijven wij achter en we moeten terug een beetje wennen aan de rust en de stilte maar het is een prachtige avond en we genieten nog maar eens van de Banja Ruski!!! 
 
11 oktober

We zijn vroeg opgestaan, we moeten terug naar de douane om nog enkele papieren in orde te brengen. We hebben nog maar net terug ontvangst en we krijgen al telefoon van Leonid, of we willen langskomen deze namiddag en van Mr. Lee dat we naar zijn kantoor moeten komen. 

We gaan eerst naar het kantoor van Mr. Lee, hij heeft voor ons 2 tickets voor een concert voor morgen avond en vraagt dan of we in zijn appartement onze was willen doen? Ja graag natuurlijk! en morgen mogen we na het concert bij hem blijven overnachten.

Daarna gaan we terug bij Leonid op de thee, heel leuk om hem terug te zien en we mogen deze nacht ook hier nog blijven slapen. Leonid en zijn vrouw Tamara zijn echt 2 mensen met een hart van goud! We zullen ze al missen als we morgen moeten vertrekken. 

 

 

 

12 oktober
 
We gaan naar Hotel vladivostok, René en Jonathan zijn toegekomen en we gaan ze opzoeken, ze hebben ook een leuke trip achter de rug en als we gaan eten krijgen we telefoon van Paul en Helen (www.goingoverland.com), zij zijn ook net toegekomen.
Het is dus een leuke overlanders namiddag en we wisselen verhalen uit.
Om 18u worden we verwacht aan de theater zaal met de tickets die we gekregen hebben van Mr. Lee. Tot onze verbazing staat hij aan de ingang kaartjes te scheuren. We voelen ons wel een klein beetje ‘de toerist’ met onze bergschoenen en afritsbare broek, iedereen is hier opgekleed en al zeker de mooie Russische vrouwen.
We genieten van het klassiek concert, een goede gelegenheid want dit hebben we eigenlijk nog nooit gedaan. Na het concert gaat Mr. Lee op het podium met een hele delegatie Koreanen om foto’s te nemen met de dirigent en de artiesten.
We wachten samen met Mr. Lee zijn chauffeur/bodygard want onze was ligt nog bij hem en hij had beloofd dat we in zijn appartement mochten overnachten hopelijk is hij het nog niet vergeten.
Als de foto’s genomen zijn verzamelen alle Koreanen, de dirigent en soprano voor het theatergebouw en Mr. Lee dirigeert iedereen naar een auto voor een diner en wij mogen ook mee. We gaan naar een typisch Russisch restaurantje met lekker eten en deze keer gelukkig geen vodka maar krijgen we een Russisch biertje.
En, neen hij is ons niet vergeten we mogen na het eten mee naar zijn appartement ( de chauffeur was wel wat verbaasd) waar we in de living mogen slapen op een mat.
Zijn vrouw en kinderen wonen terug in Korea, hij blijft hier voor zaken.
 
13 oktober
 
We krijgen vandaag een echt Koreaans ontbijt; rijst met vissoep met potjes met inktvis, zeewier, krab,.. en andere rare dingen. Het is een ervaring maar een tasje koffie met een boterham had misschien toch beter gesmaakt of is dat een gewoonte?
Na het ontbijt ga ik op de mat liggen en Mr. Lee kraakt mijn rug volledig en rekt en duwt en trekt…oosterse geneeswijze. Hij had gisteren gehoord hoe mijn nek kraakte en hij zegt dat er iets scheef zit. ( dat wisten we al hé) Jo moet er natuurlijk mee lachen maar ik ben wel blij dat alles nu terug los is.
Dan moeten we ons haasten want de chauffeur is onderweg om ons naar de haven te brengen.
We hebben nog even tijd en gaan een tasje koffie drinken bij Paul en Helen, als we dan naar de haven moeten gaan zij met ons mee om ons uit te zwaaien en we staan ook op hun website.
Ook Leonid, Tamara
en zijn vissersvriend met zijn vrouw zijn gekomen om ons uit te wuiven.
 
 
We zijn nog maar een weekje in Vladivostok en het doet ons toch ontzettend veel plezier dat er vrienden zijn die afscheid van ons komen nemen.
 
Tot onze verbazing zijn we niet de enige buitenlandse auto op de boot maar staan er nog 10 Nederlandse wagens naast ons jeepke. Het zijn allemaal verschillende auto’s van mini tot mecedes cabrio, nissan cabrio maar ook een Toyota en Landrover. Ze doen mee aan de cabriochallenge.nl en ze rijden van Amsterdam naar Tokyo in 44 dagen via Kazakstan en Mongolië.
 
 
En we zijn vertrokken, afscheid van Rusland, Vladivostok en enkele goede vrienden.