to boldly go...

Turkije 1

 

De mensen aan de Turkse grens zijn zeer vriendelijk, het is lang geleden dat ze hier een toerist gezien hebben. Turkije is voor ons Belgen volledig gratis, dat is ook eens leuk! Aan de laatste bareel die nog tussen ons en Turkije staat houden we halt, we maken een praatje met de man. In zijn kantoortje toont hij ons  google foto’s van de belangrijkste bezienswaardigheden in Zijn land en vraagt terloops of ik nog even mijn mails wil nakijken. Ja natuurlijk, onmiddellijk stuur ik een mailtje naar mama dat we Syrië verlaten hebben en dat we in Turkije zijn ( of bijna toch) sneller kan echt niet.
We rijden Turkije binnen, langs de kleine gezellige dorpen en grotere steden. De wegen zijn goed en netjes en voor ons zien we plots een pantser voertuig van het leger rijden. Dat hebben we zelfs in Syrië niet gezien. Even verder zien we een wagen voor ons met Belgische nummerplaat! ze zwaaien en gaan langs de kant. Het zijn Belgische turken die hun familie hier kwamen bezoeken tijdens de zomer, na een praatje rijden ze terug verder, richting Belgenlandje ze hebben nog 4000 km voor de boeg.
Voor onze eerste kampeernacht in Turkije installeren we ons tussen de velden, het ziet er heel idyllisch uit. We eten ons Syrisch brood en fruit dat we meegekregen hebben van de mama van Nawar en in de verte horen we iets dat lijkt op geweerschoten. We dachten eerst dat het jagers waren maar de schoten gaan een hele nacht door,.. hoe ver zijn we van Syrië Jo? Of zijn er ook problemen in Turkije waar we niet vanaf weten? We gaan er dan maar van uit dat het een militaire oefening is, we hebben gehoord dat het leger heel actief is in Turkije en doen onze oogjes dicht.
 
27 augustus
Na ons ontbijt tussen de velden rijden we richting Mt Nemrut, dit is een beetje uit onze richting ( we gaan terug oostwaarts) maar we willen de hoofden op de berg toch zien.
De rit op naar de beelden is heel mooi, de beelden van goden en koningen zijn ongeveer 2000 jaar oud, de hoofden zijn er vanaf gevallen door aardbevingen.
 
Maar de locatie die de koning toen gekozen heeft om de beelden te zetten is grappig eigenlijk zo ver boven alles maar wel met prachtig uitzicht.
We verblijven deze avond op de camping bij een pensionneke, de eigenaar had ons deze middag in het passeren al een thee aangeboden zonder dat hij wist dat we er gingen blijven. Zijn tactiek werkt wel, we vonden dat sympathiek dus keren we terug. Er staan nog twee tentjes op de camping en even later komen de motors aangereden. Een Fransman en een Italiaan, de Italiaan Luigi beperkt zich tot Turkije maar de fransman Max is op weg naar Mongolië!
Daar waren wij vorig jaar ook! De kaart van Mongolië wordt boven gehaald, de winter staat voor de boeg en eigenlijk is het een beetje te laat om nu nog naar Mongolië te vertrekken, Max weet dit maar wil er toch nog voor gaan. Eigenlijk een beetje onverantwoord zo op zijn ééntje we zouden beter meegaan als support team, hmm we hebben er al zin in…. toch maar niet zeker mama? We geven hem dan maar al onze tracks, goede raad en enkele survival voedsel pakketjes mee.
Het is hier een leuke plek, rustig met een mooi uitzicht op de bergen, gratis internet heel sympathieke uitbaters, we blijven nog enkele nachtjes.
Luigi heeft niet zo veel geluk, hij is deze morgen uit zijn tent gekropen die hij dicht bij de rand had geplaatst voor het mooie uitzicht en van de rand 4 m naar beneden getuimeld, hij heeft zijn pols verstuikt en kan niet met de moto rijden. We blijven maar kletsen en Max blijft dan ook nog maar. 
29 augustus
Vandaag is het einde van de Ramadan, eindelijk ook voor ons zal het gemakkelijker zijn. De man op de camping heeft ons uitgenodigd voor een traditioneel ontbijt. Om 7u staat hij ons op te wachten, hij neemt ons, een Duits koppel en Luigi mee naar zijn huis waar de ganse familie woont. We passeren de vrouwen die druk bezig zijn in de keuken, de kinderen lopen rond en de mannen zitten allemaal op de grond in de woonkamer rond een lang tafel laken vol met eten.
Deze morgen voor ons dus geen koffie en een boterham met choco maar wel karnemelk, soep met bonen, rijst met kip, brood en nog veel andere dingen. De mannen zijn al druk aan het eten als we binnenkomen maar ze eten heel snel en gaan al in de zetel zitten als wij pas beginnen.
 
We krijgen bijna geen tijd om te knabbelen we moeten terug weg, thee drinken dat doen we wel op de camping, hopsa en we zijn terug buiten. Wel tof en lekker maar heel erg snel. Met ons buikje vol kunnen we terug internetten de hele dag.
30 augustus
We gaan verder, we nemen het Duitse koppel Benny & Lea  mee en maken een stop aan een riviertje in de bergen voor de picknick.
 
Picknicken is iets wat de turken heel graag doen, zeker nu het einde van de Ramadan, met hele families zijn ze hier.
Ze kiezen er mooie plekjes uit maar laten wel steeds hun vuilnis achter, jammer. Een vrouw, deze die het meest gesluierd is van de familie doet zich verlegen voor maar is het eigenlijk niet, ze komt bij mij zitten op ons dekentje, ik versta niets van wat ze zegt maar ze zit lustig te babbelen, de jongere meisjes staan een beetje rond ons te giechelen. En dan zijn ze terug weg, de hele familie in een busje, propvol mannen op het dak.
Wij nemen nog een duik in het frisse water van de rivier, het is lang geleden dat we in zo koud water gezeten hebben.
 
Onderweg zien we deze oude man, hij heeft een verkeersbord onder de arm, wellicht kom dit van pas op zijn boerderij. 
Onderweg staan twee mannen in panne met een platte band van hun brommertje. Jo tracht ze te helpen maar de band is volledig kapot.
We rijden tot het donker wordt en gaan eigenlijk op zoek naar een boerderij waar we kunnen vragen of we mogen overnachten. We vinden een veldweggetje en dat brengt ons omhoog te midden van de granaat appelbomen maar een boerderij is niet te vinden.
Het plekje lijkt ons prima, de weg loopt onder ons maar zij kunnen ons niet zien. Zodra het donker wordt gaan we slapen maar rond middernacht worden we wakker. We horen een auto de piste oprijden onder ons, we zien ook op de weg een auto met een heel grote spotlight. Het licht speurt de bergen af aan de overzijde van ons maar schijnt dan ook onze richting uit enkele keren passeert het licht onze jeep, het lijkt een eeuwigheid te duren, het licht blijft rondspeuren maar rijdt uiteindelijk toch weg maar het is nog niet gedaan,.. we horen mensen praten vlakbij wellicht zijn ze geparkeerd op het weggetje die wij genomen hebben om hier op te rijden. We horen voetstappen, zien kleinere zaklampen rond schijnen, een vrachtwagen komt aangereden, nog stemmen,.. nog lichtjes,… zijn ze naar ons op zoek? Hebben ze ons toch gezien? Maar waarom? Jo zet de gps spotter snel uit misschien hebben ze een signaal ontvangen? We overwegen weg te gaan maar als het is zoals we denken dan blokkeren ze ons pad en kunnen wij niet weg. We doen onze kleren aan en wachten af. Jo tracht mij gerust te stellen, het enige wat kan gebeuren is dat ze naar ons toe komen en vragen wie we zijn. Toeristen laten ze wel gerust. We liggen te luisteren, horen stemmen, zien lichtjes maar Jo valt terug in slaap. Ik blijf nog enkele uren wakker en val uiteindelijk toch nog in slaap.
31 augustus
Het was een slapeloze nacht maar in het daglicht is het terug een perfect kampeer plaatsje. We ontbijten op het gemakje en hopen dat er niemand meer  beneden is. En ja hoor, niemand meer te zien. We denken dat het een militaire oefening was maar net daar waar wij stonden? Wel raar. Jo merkt tijdens ons ontbijt dat één van de bladveren gebroken is. Het is de onderste en dus de kleinste, het is niet zo erg we geraken wel thuis maar het ligt Jo toch op zijn lever en in het eerste stadje rijden we terug de garage straat binnen.
Jo kan altijd op veel sympathie rekenen. Ook de brandweermannen willen op de foto.
We vinden een man die een nieuwe bladveer kan maken.
Hij laat er geen gras over groeien, begint er onmiddellijk aan, samen demonteren ze de bladveer, slijpt hij een nieuwe op maat,.. heel snel. Ik hoor Jo verschillende keren roepen ‘careful’, ‘watch out’, ‘au’, ‘stop’ maar 45 min en 15 euro later en zit de nieuwe veer er op en kunnen we terug verder. Een record tijd.
Om naar Capadoccia te rijden nemen we niet de grote weg maar de kleinere binnen baantjes tussen de bergen. Turkije is echt mooi. Plots stopt Jo, hij zegt dat hij niet gezien heeft dat de man de achterste bout vastgezet heeft. En ja die stond los, gelukkig dat Jo er aan gedacht had, ik wil niet weten wat er anders gebeurd zou zijn. (haast en spoed is zelden goed)
Terwijl we verder rijden tussen de dorpjes met nieuwe huisjes en oude huisjes is er een hele discussie aan de gang in Carlos. Volgens Jo is jeepke boos omdat we hem nu Carlos noemen, het is de eerste keer van de hele reis dat er iets gebroken is.
Volgens mij heeft Carlos het gewoon niet naar zijn zin op deze goede wegen van Turkije, hij voelt zich meer in zijn nopjes op een goede off-road piste. Ik overweeg een scheidingswand te zetten, linkerkant is ‘Jeepke’, rechterkant is stoere ‘Carlos’.
 
Na onze slapeloze nacht van gisteren besluiten we deze keer toch maar op zoek te gaan naar de boer. We zien in een dorpje een veldje met een huis er naast, we gaan vragen of we hier deze nacht mogen slapen.
Dat is natuurlijk geen probleem, even later komt Ilyas ons bladerdeeg broodjes met aardappelen brengen van zijn mama, ze zijn heerlijk. We slaan een praatje met Ilyas, hij is op Erasmus geweest in Denemarken en studeert nu in Istanbul. We hebben genoeg gegeten met de bladerdeeg broodjes dus deze avond hoeven we alvast niet meer te koken, we worden wel nog uitgenodigd op de thee bij de familie op het terras.
 
Die zijn deze week allemaal samen gekomen voor de vakantie. Het is de eerste keer sinds lang dat we het eigenlijk wat koud hebben, het wordt een frisse nacht maar we slapen heerlijk.
1 september
We worden wakker en tijdens het ontbijt lijkt het alsof de berg naar ons staat te lonken. Hmm, een bergwandeling zal ons wel goed doen, het is hier bovendien zo mooi.  We trekken onze wandelschoenen aan en vertrekken naar boven.
We hebben uitzicht op het dorpje, genesteld tussen de bergen, ons jeepke op de voorgrond als je goed kijkt. Boven valt ons op dat het dorp geen moskee heeft. Ilyas had ons gisteren al verteld dat ze wel moslim zijn maar van het soort dat heel andere opvatting heeft over het geloof dan de meerderheid in Turkije. Ongeveer 100 jaar geleden zijn zijn grootouders naar hier gekomen in de bergen om zich te verstoppen
. Ze gaan niet naar de Moskee, drinken bier, doen geen ramadan en zijn heel ruimdenkend. Vrouwen zijn hier ook allemaal westers gekleed, jong en oud. Wel grappig dat wij net dit dorpje uitgekozen hadden om te slapen. Het leek ons een vriendelijk dorpje, en dat is het ook. Na de middag nemen we afscheid van Ilyas en zijn familie, ‘tot in Istanbul’ zegt hij en we kijken er al naar uit om hem daar terug te zien.
Op aanraden van Ilyas stoppen we in het volgende dorpje om de lokale specialiteit te proberen ‘cuvukle’ een soort pizza broodje, lekker en rijden dan verder naar Cappadocia.
Na enkele uurtjes rijden zien we voor het eerst de speciale rotsformaties, rotsen in de vorm van omgekeerde ijshoorntjes met gaatjes in. We hebben er wel eens foto’s van gezien. We zien ze links en rechts van de weg ook al zijn we nog niet in Goreme. We slaan af en rijden er naar toe.
We parkeren onze jeep in het midden van de huisjes en gaan op verkenning uit. Gaten raampjes, deuren, tunnels die de ruimtes met elkaar verbinden.
 
In de rotsen zijn gaatjes uitgehouwen die wellicht als kastjes moesten dienen. In de vloer zien we een gat voor water en één voor het vuur. We weten eigenlijk niet goed waarom de mensen hier hun huisjes in de rotsen maakten, misschien was het warmer in de winter? In ons boek staat wel dat een man zonder rotshuisje geen vrouw kon vinden.
We laten onze jeep staan en slapen hier deze avond tussen de huisjes.
2 september
We gaan naar Goreme, naar het open air museum waar niet enkel huisjes maar ook vooral kerken zijn uitgehouwen in de rotsen. Het is zaterdag en bayram; de moslim vakantie dus heel druk.
 
We zien de toerbussen en twijfelen zelfs om binnen te gaan maar we zijn hier nu dus,.. We gaan op in de groepen toeristen, Italianen, Duitsers, turken,.. we moeten aanschuiven om een rotskerk binnen te gaan en foto’s nemen mag natuurlijk niet.
 
Sommige kerkjes zijn wel heel mooi beschilderd, maar ons kleine ontdekking van gisteren avond was toch een beetje charmanter.
De omgeving is in ieder geval prachtig!
 
Nu we toch de toerist spelen doen we het ineens goed. We willen de terracotta kebab nog proberen dit is de specialiteit van de streek hier. We vragen op straat aan een local waar we het beste kunnen gaan. Hij stuurt ons naar het stadje Avanos, ietsje verder dan Goreme en ook iets minder toeristisch.
 
Het is een heel leuk stadje aan het water, heel mooi en overal zien we de terracotta potten, zelfs op de oever van de rivier als broedplaats voor de eendjes.
Het restaurantje is niet zo local als we gedacht hadden, er zitten enkel toeristen maar het is toch wel gezellig. Het stoofpotje wordt in een pot klaargemaakt op het vuur. De boven kant maken ze dicht en aan tafel breekt de ober de pot in twee.
In de namiddag bezoeken we een underground city, er zijn er wel honderden hier in de streek maar slechts enkelen zijn open. Deze keer bezoeken we de kleinste omdat we hopen dat het rustiger zal zijn en onze opzet lukt, we zijn helemaal alleen.
De oude man neemt ons mee in de kelder, het is een doolhof van gangen en kamertjes. Deze waren ooit een schuilplaats voor christenen. De luchtschachten waren vermomd als waterputten en de ingang geblokkeerd met een grote rollende steen.
Op weg zien we deze kleine stakker de weg over steken, we stoppen en helpen hem aan de overkant voor er een auto aankomt die hem niet gezien heeft.
 
In een dorpje gaan we op zoek naar een camping, die stellen niet veel voor, plots staat en man bij een restaurant op straat te roepen naar ons ‘ free camping’. Als we hier eten mogen we gratis camperen, dat lijkt ons een goede deal.
3 september
Ontbijt op ons privé terrasje aan de rivier.
 
We willen opschieten vandaag, we rijden 600 km richting kust. Tussen de bergpassen, de gekke chauffeurs en de haarspeld bochten door komen we aan in Antalya. We rijden recht door naar een camping iets meer in de bergen waar we ook kunnen klimmen. Josito camping lijkt voor ons nu al een beetje paradijs. De camping ligt midden tussen de rotsen. Hier gaan we ons amuseren.
 
De volgende 4 dagen gaan we klimmen of klimmen in de morgen en ’s namiddags naar het strand,..hmm vakantie.
 
8 september
Vandaag hebben we iets anders op het programma staan, het water is warm, het weer is heerlijk, we nemen ons klimschoenen, bikini en zonnecrème mee… we gaan vandaag Deep Water soloing!!! Yihaaa!

 

 

Volgende keer zullen we een rode short aan doen zodat je ons beter kan vinden op de rotsen. 

 

Solo Climbing, Cliff jumping, allemaal coole sporten maar ook niet te vergeten,.. extreme airmatrassing.

Twee dagen later is het volle maan en we gaan niet doen wat mama en de tantes verwachten maar we gaan om middernacht klimmen in het licht van de maan. 

'Full Moon Climbing'

Klaar om te vertrekken met het team van Josito Camp, een lichtje op het hoofd en een pintje in de hand.

Waar zijn de routes? moeilijk om te vinden het is nogal donker. 

En we zijn vertrokken. 

 Go to Turkijë deel 2

Andere reisverhalen.