to boldly go...

Syrië

24 augustus
Op richting grens, toch wel wat nerveus. We hebben een satelliet telefoon, een GPS, een gps spotter bij ons en dit is allemaal spionage materiaal dat verboden is in Syrië. Ook de camera’s heb ik weg gestoken want ze zouden kunnen denken dat we journalisten zijn. We hebben gehoord dat de controles heel streng zijn, dan kunnen ze natuurlijk alles wel vinden.
Onze paspoort afstempelen gaat vrij vlot. De mannen controleren wel 10 keer of ze geen sporen zien van een bezoek aan Israël maar dan gaat de stempel er in. Nu de auto nog. We gaan naar het loket maar we moeten blijkbaar eerst een officier met twee sterren op zijn schouder zien te vinden. Als we terug buiten zijn nemen ze ons weer mee naar binnen in een kantoor. De mannen bekijken onze carnet aandachtig. In Soedan hebben we een nieuwe gekregen omdat de oude vervallen was, dit vinden ze vreemd. We halen de oude carnet er bij om aan te tonen dat de datum vervallen was en met de stempels van de voorgaande landen. De man richt zich nu tot Jo en zegt ‘Sir, you can not enter the country with this document’! als uitleg geeft hij dat dit enkel geldig is als je van Turkije komt, een beetje moeilijk als je van het zuiden komt hé en we weten dat het onzin is. Jo zegt resoluut, dat het niet waar is en dat het een geldig document is, Syrië staat trouwens in de lijst met landen op de achterkant. De man kijkt naar zijn overste en richt zich terug tot Jo;’ It’s Ok; you are a good man’. Oef!
We moeten veel betalen, diesel tax, verzekering, customs maar ze moeten de auto niet zien en dan kunnen we gaan, we zijn in Syrië!
We weten niet goed wat we kunnen verwachten, de beelden die we op BBC World news gezien hebben zitten in ons achterhoofd. Gelukkig zien we niets van dit alles, op de autosnelweg is het vrij druk, we zien veel vrachtwagens met groenten en fruit. Twee keer moeten we vertragen voor een controle post maar de mannen vragen enkel vanwaar we zjin en laten ons snel door. We rijden de snelweg rond Damascus, even later ook rond Homs recht naar de stad Tartus aan de Middellandse zee waar we afgesproken hebben met Nawar. We zijn echt heel gelukkig dat we deze avond weten waar naar toe, dat geeft ons al een hele geruststelling. We zien Nawar en we weten dat het goed zit, het is een heel sympathieke kerel. We volgen hem eerst naar het tankstation, we willen hier nog opvullen want diesel in Turkije is heel duur en dan rijden we door Tartus.
De dijk van Tartus doet ons denken aan de Belgische dijk, winkeltjes met luchtmatrassen, cafeetjes en restaurantjes,… de stad is mooi en proper.
We volgen Nawar richting de bergen naar zijn dorpje thuis waar zijn mama ons opwacht met een heerlijke lunch! Een slaatje, Taboulé en echte frietjes – zelfs de Belgische frietjes zouden het moeilijk hebben hiermee te concurreren!-. Heerlijk! Ze hebben voor ons een kamer klaar gemaakt, we hoeven niet in de jeep te slapen deze avond.
Nawar neemt ons ’s avonds nog mee naar Tartus, deze middag was de stad redelijk verlaten maar nu is er heel veel vlok. We vinden nog een parkeerplaatsje in één van de straatjes. Tartus doet ons een beetje denken aan een Italiaanse stad, overal zijn ice cream bars, vele kledingswinkels, heel veel mensen op straat. Meisjes, sommigen met hoofddoek anderen Europees gekleed lopen naast elkaar. Er is een heel toffe sfeer en Nawar trakteert ons op een lekker ijsje.
Dit is Syrië zoals we het niet verwacht hadden!
25 augustus
We waren eigenlijk van plan om vandaag onmiddellijk terug te vertrekken richting Turkije maar het valt zo goed mee en Nawar kan ons overtuigen nog een dagje te blijven.
Na ons ontbijt op het terrasje van Nawar’s huis bezoeken we het kasteel “Crac des Chevaliers”. In de reisgids staat dat dit hét mooiste middeleeuws kasteel is van Europa, zoals je het altijd hebt ingebeeld in je kinderdromen.
Het kasteel ligt op de top van een heuvel en het uitzicht is al prachtig. Het kasteel is inderdaad prachtig, het is veruit het grootste en het mooiste dat we al gezien hebben. Rond het kasteel zijn twee vestigingsmuren en tussenin een slotgracht.
 
De gangen brengen ons tot in de kern van het kasteel, we zien de paardenstallen, de keuken met oven, de grote voorraad kamers, de kerk, eetruimte maar er zijn ook nog vele andere gangen en kamertjes te verkennen.
We lopen in een lang en smal donker gangetje die achter de keukens loopt en heel lang is. Wij vinden het super en Jo loopt zo ver als hij kan maar Nawar wil liever terug keren, hij zegt; ‘ you know American horror movies always start like this.’ Om hem een plezier te doen keren we terug maar er is nog veel te verkennen in dit kasteel.
Het is al vier uur tegen we terug thuis zijn maar de mama van Nawar wacht ons terug op met lekker eten.
 
Deze avond verkennen we het dorp een beetje er is een trouw in de kerk en Nawar gaat het bruidskoppel proficiat wensen. Het is een heel gezellig klein dorpje, de papa van Nawar heeft er zijn winkeltje,
de bakker heeft een rolsysteem aan de buitenkant om zijn brood te laten afkoelen, het ruikt heerlijk. Jo gaat naar de kapper en we drinken samen een biertje op straat waar de jongeren verzamelen.
We hebben echt heel erg genoten van ons dagje Syrië! En we begrijpen nu ook iets beter hoe de politieke situatie in elkaar zit, het is nog maar eens bewezen dat televisie een heel vertekend beeld kan geven. Overal maar echt overal kan je foto’s zien van de president; natuurlijk grote affiches en panelen in het straatbeeld maar ook op iedere winkel, boven of op de deur op de achterruit van de auto’s,… de president is hier toch nog redelijk geliefd. Hij is wel moslim maar ruimdenkend en slaagt er in vreedzaam samen te leven met de christenen. De familie van Nawar vreest dat de extreme moslims die nu het presidentieel regime ten val willen brengen veel radicaler en minder open-minded zal zijn. Als de moslim extremisten hun doel bereiken dan is het lot van Syrië misschien zoals dat van Irak nu?
26 augustus
Tijd om te vertrekken, het is wel vrijdag met Nawar hebben we overlegd en wellicht is vrijdag voormiddag het beste moment. Problemen ontstaan pas na het middag gebed. Hoewel hier in het dorp en zelfs in Tartus niets te merken is van ‘de problemen’ moeten we toch op ons hoede blijven. De situatie kan snel veranderen en het is niet echt de beste periode om Syrië nog verder te verkennen. Op weg naar de grens rijden we langs Lattakia, de thuisbasis van de president. Op deze weg zien we wel wat militairen maar deze hebben gewoon wacht posten langs de weg, we worden geen enkele keer gestopt maar er is heel weinig verkeer vandaag.
Het is een kleine grenspost in de bergen, de mensen zijn er vriendelijk. We moeten nog maar eens betalen en dit om het land te verlaten maar verder verloopt alles goed tot ik plots een man op ons dak zie staan bovenop onze zonnepanelen… aaahhh! Gelukkig zijn ze niet gebroken. Hij wou naar onze boomstam kijken maar hij kon het toch gewoon even vragen, de man heeft snel door dat hij iets mis heeft gedaan en misschien dat daarmee de rest van de controle redelijk vlot verliep.
Op naar Turkije!!!
Dear Nawar, you and your parents made our short stay in Syria really special, Thank you!