to boldly go...

Jordanië

Op de ferry zijn de immigratie officieren van Jordanië aanwezig. Hij zegt: ‘welcome to Jordan, you will need a visa but this is for free’.  For free, het is lang geleden dat we dit gehoord hebben.
Twee uurtjes later meren we aan in 'The Kingdom of Jordan'.
We moeten dan wel geen visa betalen in Jordanië helemaal gratis is het niet. Verzekering, customs maar alles gebeurt hier ten minste eerlijk en iedereen is vriendelijk. Het havengebouw is groot en nieuw en vooral heel proper. We moeten geld wisselen maar iedereen is gaan eten, het is ramadan en de zon is net onder. We eten dan ook maar in de personeelskantine van de haven tot iedereen terug aan het werk is.
Als alles in orde is rijden we naar een camping niet zo ver van de haven en we nemen nog een duik in het zwembad om te af te koelen van de stressvolle dag.
18 augustus
Op naar Wadi Rum, wellicht onze laatste woestijn. We volgen de pijltjes ‘tourist entrance’, misschien niet zo slim want we komen aan een kantoortje waar we de ingang moeten betalen. We moeten per persoon maar ook nog eens per wagen betalen, alles samen redelijk veel. We zijn al door zoveel woestijnen gereden maar we hebben nog nooit moeten betalen. We staan wat verslagen bij de ingang als een man die met een safari jeep rijdt bij ons komt staan. Hij heeft al snel door dat hij aan ons niets kan verdienen en zegt; waarom neem je niet gewoon de andere ingang? Ja! dat doen we dus: we rijden even terug en slaan rechtsaf na de rots en we rijden de woestijn binnen.
Wadi Rum is echt prachtig, we rijden rond spelen in het zand, bezoeken enkele speciale rotsformaties.
 
Als we thee aan het drinken zijn in een nomaden tent vlak bij een rotsbrug komt diezelfde man die we aan de ingang gezien hebben aangereden met een paar toeristen. Hij rijdt met een Nissan Patrol, vandaar dus dat hij zo vriendelijk was! Even heb ik schrik dat hij ons zal verraden of misschien om een omkoping zal vragen, maar nee hoor we zijn niet meer in Egypte en hij komt samen met ons thee drinken.
We rijden nog wat rond in de woestijn en zoeken ons dan een mooi campeer plekje, niet moeilijk alles is hier mooi. Het is echt een prachtige avond, we voelen ons al helemaal thuis in de woestijn.
Jo zet wat muziek op, iets wat we bijna nooit doen als we vrij kamperen maar de sfeer is echt tof.
We hebben nog wat Egyptische tax free vodka,
 
de rustige muziek wordt party muziek en zo hebben we ons eigen privé feestje in de woestijn van Wadi Rum, deze avond dus voor een keertje Wadi Vodka. Super!
19 augustus
We trachten uit te slapen maar zijn al snel wakker van de warmte van de zon die op de tent schijnt. De mannen hebben een beetje een houten hoofd.
 
Kort voor de middag rijden we toch verder, we verlaten de woestijn maar rijden langs de overkant van de weg terug de piste op. We komen langs een rotsbrug die veel groter is dan deze van gisteren, prachtig en geen toeristen.
Een beetje verder zien we plots een gevel van een woestijnkasteel, een beetje raar want de vlaggen hangen buiten.
We dachten eerst dat het gewoon een gevel was maar achter de poort zit een fantastisch fort.
We weten niet goed wat het is maar dan zien we al de lichten en veel ander filmmateriaal, het is dus een filmset.
We neuzen rond de hele tijd met het gevoel dat we wel snel buiten gestuurd zullen worden maar we zien hier niemand.
We gaan de kamertjes binnen en we zien een soort van opdrachten spelletjes, een beetje zoals fort Bojard.
 
 
Er staat echt een fortuin aan filmmateriaal en in de centrale kamer ligt zelfs een I Pad op tafel, koptelefoons, een popcorn maker en zelfs mais en dit alles in het midden van de woestijn!?
We gaan toch maar terug weg voordat iemand ons hier ziet, wellicht ligt de bewaker ergens te slapen maar het is een heel toffe ontdekking.
We lunchen bij een rots, Jo en ik klimmen er toch nog even op en dan rijden we door naar Petra, één van de zeven wereld wonderen. We kamperen in de buurt zodat we er morgen vroeg bij kunnen zijn.
20 augustus
We staan om 7u met ons vier voor het ticket kantoor van Petra . De ingangsprijs is 50 euro per persoon. Voor Andrew en Kristina is dit te veel, zij besluiten niet binnen te gaan en hun reis af te sluiten en door te rijden naar Portugal. We nemen dus snel afscheid, wetende dat Portugal en België echt niet ver van elkaar liggen.
Jo en ik gaan dus alleen Petra binnen, de aanloop naar de stad in de rotsen is al fantastisch langs de lange en heel smalle canyon met de ochtend zon die net binnen valt. We zijn hier vroeg dus ook bijna alleen. De canyon is proper, geen vuiltje op de grond enkele mannen zijn aan het vegen. Na een kilometer wandelen door de canyon komen we bij één van de bekendste beelden van Petra, de Schatkamer.
 
We zien het gebouw uitgehouwen in de rotsen eerst door de smalle spleet van de canyon, half verlicht door de zon het is inderdaad prachtig.
We wachten nog even tot de zon hoger staat aan de hemel en gaan dan verder. Overal in de rotsen zijn graven, gebouwen, gaten, decoraties uitgehouwen.
We volgen een wandelpad naar boven tot ‘ The high place of sacrifice’ waar een altaar is waar wellicht offers aan de goden gebracht werden.
Van op de top hebben we een prachtig uitzicht over Petra, het is een volledige stad uitgehouwen in de rotsen, onvoorstelbaar.
We dalen het pad terug af komen langs verschillende andere graven in de rotsen
Op de weg naar boven ontmoeten we Nicolas, een belgische piloot die hier voor het werk is maar enkele dagen vrij heeft. 
Langs de overkant klimmen we terug helemaal naar boven langsde vele trapjes naar het klooster. Het is warm maar het was de klim zeker waard.
Petra, toch werkelijk één van de culturele hoogtepunten op onze trip!
Van Petra rijden we verder richting Dana Nature reserve, waar we hopen een plekje te vinden om te slapen deze avond.
Op weg zien we de eerste wolken sinds maanden. 
We komen in een klein bergdorpje met stenen huisjes.
Aan het toerist informatie punt vragen we of we hier ergens kunnen kamperen. Ze zeggen eerst dat het niet kan omdat we in een natuurpark zijn maar na overleg met de toerist police blijkt het toch in orde. We parkeren onze auto en er komt een huurauto opgereden, de man spreekt ons aan in het Nederlands, die heeft ons nummerplaat natuurlijk al gezien. Het is wel het dagje van de Belgische ontmoetingen vandaag.
Als wederdienst (omdat we hier mogen slapen) gaan we eten in een lokaal restaurantje, samen met Frederik de antwerpenaar. De oude man die het zaakje runt tracht sfeer te brengen en ik waag een poging tot een dansje.
21 augustus
In het natuurpark van Dana zouden we kunnen wandelen maar het is ons toch een beetje te warm vandaag, Frederik gaat er wel voor maar hij heeft ons wel een canyoning aangeraden en dat klinkt verleidelijk in dit weer.
 
Als we wegrijden geven we één van de mannen een lift tot het volgend dorpje. We worden thuis uitgenodigd op de thee, ook al drinken ze zelf niet mee omdat het ramadan is. De man heeft een mooi huis en twee schatten van kinderen maar zijn vrouw is heel verlegen.
 
Ze blijft binnen en geeft ons door het raampje enkele foto’s van de kinderen. We willen nog een foto nemen met de familie maar de vrouw durft niet of mag niet mee op de foto. De man is wel heel erg geïnteresseerd in foto’s van mij. We drukken een foto van ons af als geschenkje en ze geven ons nog een zak met fruit uit de tuin mee.
We rijden dus richting Dode Zee,
we zakken van 1600 m tot -400m onder het zeeniveau en de temperaturen stijgen naarmate we dalen.
Aan het natuurpark is een mooi info punt en een ijzeren brug die ons de canyon in brengt. Het water is zalig, de canyon is mooi enkele keren trekken we ons via een touw in een watervalletje omhoog.
We zijn op één vervelende man na alleen en het is jammer dat hij ons een hele tijd volgt. Eerst blijft hij op afstand maar hij komt alsmaar dichter bij, hij zegt dat hij politie man is maar in een canyon in onderbroek?  Als de canyon bijna gedaan is vraag ik hem ons met rust te laten maar dan is het natuurlijk al een beetje te laat.
We rijden naar de dode zee en zoeken een plekje om het water in te gaan. Het ziet er naar uit dat we enkel aan het water kunnen via een resort we rijden een parking op, de man laat ons binnen en gaan via het resort naar het water. Het ziet er super de luxe uit maar wel een beetje verlaten, één van de zwembaden is leeg en er zijn slechts een tiental mensen. Wij lopen langs de zwembaden naar de zee, daarvoor zijn we gekomen.
De witte zoutkristallen op de rotsen.
Dobberen in de dode zee is toch wel een ervaring, het zoutgehalte is zo hoog dat we gewoon drijven en zwemmen is bijna niet mogelijk. Heel lang blijven we er niet in want alle schrammetjes waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden beginnen te pieken.
Een pakking met dode zee modder mag natuurlijk niet ontbreken.
We gaan terug naar de auto, ontwijken de receptie en rijden de parking van het resort af zonder te betalen.
Om te slapen deze avond rijden we toch wat naar boven waar het iets frisser is. Er is op de top een panoramic uitzicht punt. We moeten 2 euro betalen om binnen te kunnen maar we mogen hier wel blijven slapen van de heel vriendelijke nachtwaker.
In Jordanië weten ze wel hoe ze de toeristen moeten verwelkomen, het lijkt alsof alle agenten getraind zijn om ons te begroeten met ‘Welcome to Jordan’. Op iedere toeristische plaats is een mooi informatie punt, vriendelijke mensen, propere toiletten en hier zelfs ook een gratis en heel mooi dode zee museum. In Jordanië voel je je echt welkom als toerist.
De zonsondergang vanaf hier boven de dode zee is echt schitterend. Het water is zo vlak dat het net een spiegel is en aan de overkant zien we de lichtjes van Israël. (of hier spreken ze meestal van Palestina)
22 augustus
Jo wil graag de V-riemen van de jeep vervangen en we bedenken dat deze misschien gemakkelijker te vinden zijn in een kleine stad dan in de hoofdstad. We houden halt in het stadje Madaba, in een winkeltje vraagt Jo waar hij de V-riemen kan vinden. De man tekent een plannetje op de achterkant van een ticket en dit blijkt echt heel goed te kloppen. Een kwartiertje later rijden we in de ‘garage straat’ aan de andere kant van de stad en Jo kan alles vinden wat hij nodig heeft.
We doen ook nog wat inkopen, we zien op straat terug een bakker waar ze pannenkoekjes bakken. We hebben dit al verschillende keren gezien en die zijn wel lekker. De eigenaar van de bakkerij vraagt mij of ik wel weet hoe ik deze moet klaar maken? Hij zegt dat deze pannenkoekjes speciaal zijn voor ramadan, je moet er vijgenpasta in doen, in twee plooien als pasta en dan in de oven steken. Hij moet lachen als ik zeg dat wij deze gewoon met Nutella op eten als ontbijt. Als we deze avond terug komen kunnen we ze proeven maar ja hier wachten tot de zon ondergaat,.. we rijden toch maar verder.
Aan de berg Mt. Nebo houden we halt, hier heeft Moses het beloofde land gezien, eens kijken of wij dit ook zien liggen. Het uitzicht is wel mooi dus we kunnen ons inbeelden dat hij het beloofde land zag liggen. De kerk is in restauratie, we kunnen juist nog 2 mozaïeken zien en de ronde steen die ooit een deur was.
We stoppen niet in Amman, de ringweg gaat rond de stad. Amman lijkt wel een witte stad, alle gebouwen zijn in witte natuursteen, het ziet er heel mooi uit. Ook de wegen zijn netjes, geen vuil op straat een heel verschil met de Afrikaanse hoofdsteden.
We rijden naar een camping in Jerash, de prijs die ze vragen is veel meer dan wat in de reisgids staat en we vragen de man of we hier ergens in de buurt vrij kunnen kamperen. Dat blijkt geen probleem, vlak er naast is een klein parkje met uitzicht op de lichtjes van Amman en Jerash en Scorpio.
23 augustus
In Jerash bezoeken we de ruines van de Romeinse stad. Er is een hippodroom, twee theaters, een arc, kerk, markt; we zijn onder de indruk.
 
Als we op de Romeinse straat lopen met links en rechts van ons de zuilen kunnen we ons bijna inbeelden hoe het hier 2000 jaar geleden was als alle gebouwen nog intact waren en de straten vol met mensen en winkeltjes.
We rijden naar Pella waar ook een Romeinse ruïne is, we dalen terug tot onder het zeeniveau en het is warm. In het resthouse drinken we een limoen-munt sapje en we zien de ruines al liggen. Er blijft niet veel van over als we verlijken met de stad deze morgen.
Terwijl we op het terrasje zitten maken we onze berekening, we zijn nu niet ver meer van de Syrische grens. Volgende maandag is het einde van de Ramadan en op vrijdag kunnen we ook beter niet door Syrië rijden, morgen is het al woensdag,… eigenlijk zouden we beter vertrekken.
Syrië; sinds de problemen begonnen enkele maanden terug is dit hét onderwerp onder overlanders. Andrew en Kristina hadden hun route via Libië gepland maar dit is nu geen optie meer, velen rekenden op de ferry van Egypte naar Italië maar in Ethiopië vernamen we dat deze voor onbepaalde tijd is afgeschaft. Onze zoektocht op internet had ons nog enkele andere ferry’s opgeleverd maar deze zijn voorlopig stopgezet. Wij wilden eigenlijk gewoon door Syrië rijden maar de beelden op BBC news zijn niet echt veelbelovend. Onze enige andere optie was een cargo van Israël naar Europa maar dit is echt onze laatste uitweg. De laatste reizigers die uit het noorden kwamen zijn we tegen gekomen in Soedan, dat is ondertussen twee maand geleden.
De vlag van Jordanië wappert overal en dat België ook een koningrijk is weet iedereen. 
Even leek de ferry onze enige overgebleven optie tot we mail kregen van twee koppels die afzonderlijk en zonder problemen door Syrië gereden zijn. Via papa heb ik een telefoon nummer gekregen van een man die in Syrië woont, Nawar. Volgens hem is het geen probleem om via de hoofdwegen door Syrië te rijden zolang we niet ’s nachts rijden. Ik vraag hem of de autostrades open zijn, of er geen wegversperringen zijn, of er diesel te verkrijgen is of we de wagen veilig kunnen parkeren? Achteraf zei hij dat hij het heel rare vragen vond, Syrië is een heel veilig land hoor!
Voor we de grens over steken is er nog iets wat we niet willen missen en dat is het Romeins theater van Um Quais. Op de parking zien we een Duitse truck staan, het is een familie die gisteren door Syrië gekomen is. We zijn echt heel blij hen te ontmoeten, net het beetje geruststelling dat we nodig hadden. We hadden gehoopt dat Jane en David ons ondertussen ingehaald zouden hebben maar we krijgen bericht dat ze auto problemen hebben en dat ze hun paspoort naar huis moeten opsturen want ze hebben nog geen visa, we kunnen niet op hen wachten dus we vertrekken morgen.
Ons jeepke - Carlos- is plots zo klein. 
We willen kamperen op de parking van het Romeins theater maar een vriendelijke en knappe agent komt naar ons toe en zegt dat het hier ’s avonds nogal rumoerig kan zijn, we kunnen beter achter het politiekantoor parkeren. Hij stapt bij ons in de jeep, brengt ons naar het kantoor waar een heel team ons verwelkomt en onze gegevens noteert.
We kunnen dus eigenlijk overnachten midden in de Romeinse stad. Met zonsondergang installeren we ons op de tribunes van het Romeins theater met een klein flesje rode wijn gekocht in Nairobi en meegesmokkeld door half Afrika gehouden voor een speciale gelegenheid zoals deze.
De Duitse familie met twee tienerzonen is net begonnen aan hun trip; we laden ze vol met tips, info, campings, waypoints en tracks,.. er staat hen een mooi avontuur te wachten!