to boldly go...

Sinai

 

29 juli tot 7 augustus
We zetten Koen af aan de luchthaven en rijden dan verder richting Sinai, enkele uurtjes later komen we bij de tunnel die onder het Suez kanaal gaat. We betalen 0,5 euro rijden enkele minuten in de tunnel en dan is het gebeurd; we hebben het Afrikaanse continent verlaten.
We rijden parallel met de rode zee, als we ze voor het eerst zien dan stoppen we voor de lunch en een eerste duik. Een beetje later krijgen we een berichtje van Kristina; ‘you will see when you get here Sharm el Sheikh is like Disneyland’.
We rijden recht naar het hotel van David and Jane, we hebben hen de laatste keer gezien in Nairobi. Jane verschiet haar een ongeluk als ze eerst Andrew en Kristina ziet en als wij even later ook het hotel binnen wandelen. Ze zijn al 6 weken in het hotel, David doet hier zijn Dive master cursus en ze zijn helemaal ‘geabsorbeerd’ door dit all inclusieve hotelletje. We drinken samen iets en gaan erna even het stadje in, het is inderdaad zoals Disneyland; Overal lichtjes, bars, winkeltjes, Carrefour, ook heel netjes in vergelijking met de rest van Egypte en vooral heel veel witte toeristen.
De eerste nacht zoeken we de rust nog op en camperen we in het nationaal park ‘Ras Mohamed’ en de volgende drie dagen boeken we een kamer in het hotel van David en Jane.
Een uitzicht die we nog niet veel gehad hebben vanaf onze kampeerplaats.
Nu we hier toch in het hotel zitten doen we het ineens goed. En we vieren ook de 50ste verjaardag van David.
Na 3 dagen begint het toch te kriebelen, dit is eigenlijk niets voor ons. Drie keer per dag eten, geen afwas, een kamer met airco, elke dag verse lakens,vele engelse en duitse toeristen,... en voor deze prijs valt het wel mee maar toch. Jo zijn duikcursus start morgen en we kunnen hier niet camperen. Op de website van Couchsurfing vinden we Pascal, een fransman die hier duikinstructeur is en hij heeft een bed vrij in zijn appartement. Eerst een beetje onwennig, het is zowel voor ons als voor hem de eerste keer dat we couchsurfen maar uiteindelijk valt het goed mee en de volgende 5 dagen brengen we bij hem door.
Jo start ondertussen met zijn duik cursus en ik doe een dagje opfrissing zodat we op het einde van de week samen kunnen duiken.
Gelukkige verjaardag Jo!
Huiswerk maken op het strand en dat op zijn verjaardag!
Omdat we morgen gaan duiken is er geen groot verjaardagsfeest en ik heb ook het gevoel dat Jo de dag liever stilletjes voorbij laat gaan, weer een jaartje ouder.
De duiken zijn echt prachtig, jammer dat we jullie niet kunnen laten meegenieten van de kleurrijke onderwaterwereld.
Op de boot komen we een Russisch koppel tegen, Igor en Anja net een jaar geleden waren we in Rusland dus de herinneringen en verhalen komen al snel boven. Morgen is het Anja haar verjaardag en ze nodigen ons uit voor een biertje deze avond op hun hotel kamer.
 
Misschien tot in Moskou!
8 augustus
We hebben enkele prachtige duiken achter de rug, Jo heeft zijn duikdiploma op zak, tijd om Sharm el Sheikh en de drukte achter ons te laten. We nemen afscheid van David en jane en ook van Andrew en Kristina maar wie weet zien we elkaar binnenkort wel terug.
Maar eerst,..
Ons jeepke heeft ons tot hier toe nog niet in de steek gelaten dus we verwennen hem met lekker verse olie.
Jullie weten het nog niet maar we hebben hem “Carlos” gedoopt, andere overlanders onder wie vooral Jane vonden het niet kunnen dat onze jeep nog geen naam had. We hebben hem gekocht in Barcelona, het is dus zeker een Spanjaard. Carlos was ook de naam van de verkoper en van de Koning van Spanje en we vinden dit wel lekker stoer klinken.
We rijden richting Dahab door de mooie bergen, het stadje gekend als hippie en een hele verademing. We rijden op goed geluk helemaal tot het einde van de baai en parkeren ons naast  de laaste beach bar. We vragen een man of het goed is om hier te kamperen ‘ Of course no problem, your welcome!’ We kijken eerst nog wat rond en de man roep terwijl hij met zijn snorkels naar de zee wandelt; ‘do what you want you are like at home here’.  Wat een leuke ontvangst! Het wordt onze eerste prachtige kampeer avond op het strand, we zijn hier nog niet direct weg.
We mogen het toilet gebruiken van Ali zijn bar en hij vraagt nog ‘do you smoke gras?’ neen dat nu niet maar we moeten er wel mee lachen. Dahab heeft zijn reputatie niet gestolen.  
9 augustus
Vandaag doen we helemaal niets, we snorkelen genieten van het goede weer en onze buurman neemt ons mee op een verkenningsrit door een canyon en daarna drinken we samen thee.
10 augustus
We gaan op verkenning in Dahab, het is inderdaad een heel leuk en relaxed stadje. Het kriebelt, kite surfen is iets wat we al langer wouden proberen. De cursus is duur maar het water is hier vlak en warm en het weer is zalig. Als we het willen leren dan veel beter hier dan aan onze Belgische kust. Bovendien is deze reis niet van‘moest ik maar,… ‘ maar gewoon er voor gaan.
11 augustus tot 17 augustus
De volgende 6 dagen staan we mooi om 8 uur aan het kite center voor onze cursus.
Kiten gaat met vallen en opstaan of beter met poging tot vliegen en vooral veel duiken. We proberen de water start eerst nog zonder bord.
 

 
En ja ik moet het toegeven bij Jo gaat het ietsje beter.
 
De vierde les mogen we starten met het bord en Jo is er onmiddellijk mee weg. Volgens onze Russische leraar is Jo de eerste leerling dit jaar die er in slaagt na vier lessen al een 100 m op het bord blijft staan alleen draaien had hij nog niet geleerd dus vallen!!
We hebben hem gisteren ook onze website gegeven en hij zegt dat er maar één probleem is; hij is beginnen lezen en kon niet meer stoppen hij heeft de hele nacht doorgelezen. Zelfs met de Google translate in het Russisch is het super, als een stripverhaaltje zegt hij.
Het doet ons echt heel veel plezier dit te horen, en hij heeft onze website doorgegeven aan al zijn vrienden! ‘Tonight I continue reading’ zegt hij nog als we weggaan.
Na enkele lessen kunnen we toch tot de andere kant van de Lagoon surfen, terug keren is nog iets anders maar we zijn toch al blij met onze prestaties.
In de namiddag gaan we snorkelen en ’s avonds worden we afwisselend uitgenodigd bij onze buurman van het huisje achter ons en bij Ali van de Beach bar. We krijgen thee en eten.
 
Eén avond hebben we niets en doe ik met pijn in het hart ons zakje Japanse bolognaise saus open. Het lijkt wel het laatste tastbaar bewijs van ons bezoek aan Japan. En zoals het hoort op z’n Japans is zelfs het zakje etens lekker.
De ondergaande zon verlicht de bergen aan de overkant van Saoudi Arabia en niet veel later komt de maan op die de zee prachtig verlicht. Onvoorstelbaar deze rustige en prachtige kampeeravonden.
Na 5 dagen komen ook Andrew en Kristina aan, we zitten samen in de bar van Ali en ook deze avond krijgen we zonder het te vragen allemaal een bord lekker eten. 
We gaan samen snorkelen in ‘the famous blue hole’.het is een duikplaats die heel gekend is omdat er zoveel ongelukken gebeuren in het diepe gat.
We zijn hier niet alleen.
Andrew en Kristina maken ons nog een feestmaal klaar.
Deze avons skype ik ook met het thuis front, er is een familie feestje aan de gang en we krijgen echt iedereen voor de webcam te zien; tantes, nonkels, Joris en de nichtjes en ook nieuwe lieven worden voorsteld. Heel leuk maar tegelijk ook een beetje confronterend, wij zijn de enige die ontbreken deze avond. Een een heel dikke proficiat Domenique en Arne!
We roepen de beach bar van Ali uit tot beste Beach bar van Africa! Ook al is hij geen goede commercant, we hebben de afgelopen week niets moeten betalen. Ali is zeker en vast een leuke gastheer. 
17 juli
Tijd om te vertrekken, we nemen afscheid van onze vrienden en gaan richting grens. We hopen dat de ferry om Egypte buiten te gaan vlotter zal verlopen dan de ferry die we moeten nemen hebben om Egypte binnen te komen maar dat was verkeerd gedacht.
We rijden Nuweba het havenstadje binnen en al onmiddellijk worden we geconfronteerd met de rommel en het vuilnis in de straten. Na Sharm el Sheikh en Dahab is het terug een schok. We zijn Egypte binnen gekomen in een shithole en rijden het land ook terug buiten in een shithole.
We hadden onze vrienden onze papieren voor de auto al laten zien en gevraagd om ze te vertalen want die zijn volledig in het Arabisch dus wij verstaan er niets van. Wij zelf zijn op 14 juli binnengekomen en de jeep pas 4 dagen later op 18 juli. Normaal gezien zijn de papieren een maand geldig dus tot 18 augustus. Nu blijken de data op de papieren niet te kloppen, op het een staat geldig tot 17/8, op een ander 12/8 en op een derde 14/8, geen van de drie klopt dus.
We tellen maar liefst 400 US dollar neer voor de tickets en rijden dan naar de haven waar het spel kan beginnen. We worden van het ene kantoor naar het andere gestuurd, een tourist police moet ons zogezegd helpen maar doet niet veel goed. In ieder kantoor krijgen we een nieuwe stapel documenten waar we natuurlijk elke keer voor moeten betalen.
Dan komt het moment waarop één van de officiers die onze carnet de passage moet afstempelen merkt dat er iets mis is met de datums. De discussie kan beginnen, hij wil de documenten niet afstemplen, we moeten een boete betalen. Eerst 500 EP elk, als we zeggen dat dit te veel is dan maakt hij er 600 EP van voor twee auto’s. We weigeren nog steeds en de mannen vragen of ze de generaal kunnen spreken maar als ze buiten komen is de boete opgelopen tot 1000 EP per auto. We besluiten het even te laten bekoelen en brengen ons paspoort maar al in orde, gelukkig is deze man eerlijk en vriendelijk. We overwegen om gewoon te trachten de ferry op te rijden zonder de auto papier te laten afstempelen maar wellicht is er nog wel een controle.
Terug naar de andere kantoortjes, de tourist police – de enige man die Engels spreekt is er vandoor hij had er genoeg van. We worden letterlijk van het ene kantoor naar het andere gestuurd, de Olympische spelen pingpong zijn er niets bij. Ondertussen tikt de tijd verder en niemand kan ons zeggen wanneer de ferry juist vertrekt. We vrezen dat we die gaan missen en morgen nieuwe tickets moeten kopen. We bellen zelfs de Belgische ambassade in Cairo op, die zijn heel vriendelijk in theorie kunnen ze niet veel doen maar ze hopen dat ze met een telefonisch gesprek toch wat druk kan uitoefenen. Het heeft helaas niet veel geholpen, ze raden ons zelfs aan de boete te betalen vooraleer die nog hoger wordt.
Uiteindelijk wordt Jo meegenomen naar een kantoortje, wij vrouwen mogen niet mee. Jo zegt dat het was als in een film met Al Capone als drugsbaron. Het kantoor was donker en vol met rook, de man was zeker en vast onder invloed van iets en de andere officiers stonden rond hem met het hoofd naar beneden. De man luistert naar Jo zijn probleem, bekijkt onze carnet de passage, wijst naar een datum en begint te roepen tegen de andere mannen die enkel knikken.  
Plots lijkt het allemaal in orde, we komen buiten en de mannen schieten in gang. We moeten de boete niet betalen alleen een kleine som voor het terug brengen van onze nummerplaten en hiervoor krijgen we zelfs de benzine korting.
Een man begint onze papieren in te vullen en vraagt naar een papiertje, we geven hem de stapel documenten die we ondertussen in ons handen hebben maar het kleine papiertje dat hij zoekt is er niet bij. Ook dat nog! Het is ondertussen twee uur en we zijn hier al sinds negen uur deze morgen.
De man gaat met ons mee naar de ingang van de haven, blijkbaar is het een soort ingangsbewijs dat hij nodig heeft. We komen aan het kantoortje maar de man in kwestie is er niet, ze staan maar wat te lachen en ze vinden de hele situatie heel komisch blijkbaar. Onze zenuwen lopen ondertussen hoog op, we weten nog steeds niet wanneer de ferry vertrekt. Na een kwartier wachten komt de politie agent op het gemak aangewandeld en hij heeft de twee kleine papiertjes in zijn hand. Die heeft hij dus deze morgen opzettelijk achter gehouden! Onvoorstelbaar, hij wil ze eerst nog niet geven ook en de mannen vinden het nog steeds erg grappig.
Als we deze kleine papiertjes eindelijk hebben keren we terug naar het kantoor waar de man op zijn gemakje begint aan onze papieren. Er is absoluut geen haast bij, hij helpt tussendoor nog wat andere mensen. We moeten betalen in een ander loket, dan nog een kopie aan de overkant,… en dan eindelijk is het in orde en mogen we gaan!
We springen in de jeeps, vragen de weg naar de ferry we komen nog net op tijd aan, we rijden als laatste in de vrachtruimte en 5 minuten later vertrekt de boot.
Pffff ……..vaarwel Egypte volgende keer nemen we het vliegtuig!