to boldly go...

Nubian desert adventure to the Egyptian border

6 juli 2011
Na ons vertrek uit Khartoum is onze eerste stop de Lion tempel en de tempel van Amun in Naqa. We verlaten de goede asfalt baan en rijden richting de tempel via een piste.
 
We komen er aan rond de middag en het is erg warm maar de tempels zijn mooi, de graveringen van de Egyptische goden zijn heel duidelijk. De politie mannen controleren onze Photo en travel permit maar de ingang van de tempel hoeven we blijkbaar niet te betalen.
De volgende Lion tempel dat we bezoeken is volledige gerestaureerd door de Duitsers, de renovatie is mooi maar hierdoor heeft de tempel een beetje aan sfeer verloren. De Ghaffir komt hier al aangelopen, we besluiten voor 2 te betalen maar hij laat ons alle vier binnen.
 
En dan haasten we ons naar de Piramides van Meroe, we willen er zijn voor zonsondergang.Net op tijd komen we aan bij de Piramides, vanaf de weg zien we ze al liggen.
Het licht is prachtig, we zijn zoals bij de vorige tempels helemaal alleen en het is tof om een beetje rond te dwalen tussen de piramides, de temperatuur is al een beetje dragelijker. We camperen deze avond op de heuvel met zicht op de piramides met ons laatste slokje wijn.
7 juli
Vroeg uit de veren, we willen de piramides ook zien bij zonsopgang. Terwijl we naar beneden wandelen komt het zonlicht boven de bergen en verlichten ze de piramides.
Het heeft iets magisch, onze wandeling tussen deze bijna 4000 jaar oude monumenten. Sommige piramides zijn nog bijna intact, andere zijn volledige verwoest door treasure hunters en enkele zijn gerenoveerd.
Kristina gaat op een rit op de kameel en ik koop als souvenir de dolk die de herder rond zijn arm heeft. Een echte Arabisch dolk, een beetje versleten, nat van het zweet maar wel scherp van de heel vriendelijke kameel man, dat is een souvenir met waarde.
Na ons ontbijt loopt de temperatuur terug op en rijden we verder richting Karima op de splinternieuwe asfaltweg dwars door de woestijn.
Onderweg passeert ons een jeep met enkele mannen, ze rijden ons voorbij en ze doen teken om te stoppen. In geen geen enkel ander land zouden we zomaar langs de kant gaan maar hier in Sudan lijkt het ons geen probleem.
Een dikke grote man in wit kleed stapt als eerste naar ons toe om kennis te maken. Het zijn goudzoekers en om dat te bewijzen tonen ze de metaal detector die ze bij hebben. Ze vragen of we zin hebben om mee te helpen zoeken, in deze hitte? De mannen nemen dan maar enkele foto’s en video’s van ons en rijden dan tevreden weg.
 
Voor de lunch zoeken we de grootste boom met de meeste shaduw.
We rijden nog door naar Jebel Barkal ( de heilige berg) bij Karima, naast de berg ligt een tempel en enkele piramides. We forceren ons en maken een wandeling rond de heilige berg, de piramides zijn het meest intact van Soedan maar wij vonden de site dat we deze morgen bezocht hebben toch wel specialer.
 
We tonen onze travel en foto permit en we hoeven weer niet te betalen. De permit heeft zijn dienst al bewezen, toen de mannen in het ministery of tourism in Khartoum waren dachten ze dat we deze permit niet echt nodig hadden. Ter informatie vroegen ze toch nog de prijs en als bleek dat deze gratis was dan zei Jo; Ok, we will take it. De dame aan het loket moest lachen en vroeg of ze Egyptenaren waren omdat ze zo op hun centen zaten.
Een beetje verder in de woestijn in een groepje duinen vinden we een tof kampeerplekje, de mannen crossen nog wat rond met de jeeps. We kijken rond, geen gaatjes in het zand en ook geen schorpioenen en spinnen te bespeuren deze avond (gelukkig maar).
Jo ziet dat zijn voordifferentieel lekt; sleutelen aan de Patrol. Andrew legt dit maar al te graag vast op foto. 
8 juli
De splinternieuwe asfalt baan die we vandaag nemen staat nog op geen enkele kaart.
De weg is lang en warm tot in Dongola waar we nog eens voltanken voor we de woestijn in rijden. Aan het tankstation komen we nog een Italiaanse familie in een truck en een Duits koppel tegen, zij komen net van Egypte.
Na twee uur babbelen in de snikhete zon vertrekken we dan toch richting de afgelegen Soleb tempel. Al snel maakt de asfalt weg plaats voor een zandpiste, we rijden parallel met de Nijl en zien de groene strook van palmbomen en vruchtbare grond.
We rijden door stoffige dorpen, de huizen zien er groot uit, veel kunnen we er niet van opvangen want ze zijn allemaal ommuurd. Enkel de kleurrijke poortjes springen er tussenuit.
 
Heel onverwacht komen we langs iets wat ons het meest doet denken aan een Mud-Ford, grotendeels gemaakt van modder en zand. Er schiet niet zo veel van over en het zal niet zo lang meer duren voordat het opgaat in de woestijn.  
Daar is de Nijl nog een keertje!
Jo stopt plots, hij heeft een Cameel spin gezien. Deze zijn we al eerder tegen gekomen in Soedan maar we hebben er toen geen foto van genomen. Met een stok trachten Jo en Andrew foto's te nemen van de spin maar die is razendsnel. De spin loopt in het rond en tracht weg te geraken van Jo en Andrew, één keer loopt ze recht op zijn voeten af. Maar dan gaat spin richting jeeps en ja hoor, ik vreesde er al voor; ze kruipt via de banden op de chassis van de landrover. Nu is ze niet meer te vinden. 
     
Andrew start de auto, neemt korte bochten en hobbelt over de stenen maar we zien de spin er niet vanaf komen. Hopelijk hebben ze binnen enkele weken geen nest in de jeep.
Terwijl we verder rijden passeren we het kamelen kerkhof. Een beetje raar want van hier uit kunnen we de groene strook van de Nijl nog zien water was dus niet zo ver weg. 
We rijden verder tot het donker wordt en de dorpjes verdwijnen, en we kamperen in de woestijn.
9 juli
Ons kampeerplekje was niet zo ver van de Soleb tempel, we komen er aan in de voormiddag als het licht nog goed is en de temperaturen ook. De tempel is prachtig, alle pilaren zijn gedecoreerd met hiërogliefen.
 
Twee politie agenten controleren onze permit en na een half uurtje komt toch nog een man opdagen met een ontvangst boekje om de ingang te betalen. Na een kleine discussie slagen we er toch in slechts voor 2 te betalen ipv 4 hij lijkt tevreden.
We slaan nog een babbeltje en Jo nodigt onszelf zo wat uit op de thee bij hem thuis. Jo vraagt mij wat het woord ‘vriend’ is in het arabisch en zegt dan ‘You me chai, your house? ok?’
We krijgen gedroogde dadels die bewaard worden in de kruiken van klei. 
Het huis ligt achter een muur van klei en is heel groot, bestaat uit verschillende gebouwen en alles is open, er zijn geen ramen of deuren. Heel sober ingericht met enkele stoelen, tafels en bedden, verder niets.
Het is een historische dag in de Soedanese geschiedenis; Noord en Zuid Soedan worden vandaag officieel opgesplitst. Hier zo ver van alles is er niets van te merken, de mannen zeggen dat ze het jammer vinden, kijk wat olie een land kan aandoen.
Na de thee komt ook de kennismaking met zijn familie en tegen dat we willen vertrekken is het lunch tijd en natuurlijk mogen we mee-eten. Aan tafel zitten wij samen met de mannen, zijn vrouw en dochters eten niet met ons mee.
Het is een heel aangename kennismaking, de man toont fier zijn familie foto’s en ook een foto van een Italiaanse archeologe die hier 20 jaar gewerkt heeft aan de renovatie van de tempel. Voor we weggaan nemen we nog een groepsfoto die we afdrukken met ons klein printerke, ze zijn in de wolken met dit geschenk.
Het Engels van de mannen is niet zo goed maar we trachten toch advies te vragen over het vervolg van onze route. Vanhier uit moeten we beslissen om terug te keren naar Dongola en de brug nemen over de Nijl, terugkeren naar Delgo waar er eventueel een ferry zou zijn die ons kan over zetten of het risico nemen en verder te rijden richting Egyptische grens langs deze kant van de Nijl. Volgens de ene is het geen probleem om de grens over te steken, volgens de andere is het onmogelijk. Sommigen zeggen dat er een ferry is in het noorden of zelfs een brug, anderen zeggen dan weer dat we via Dongola moeten rijden.
In Khartoem zijn Jo en Andrew naar het ministerie van buitenlandse zaken geweest, naar de Egyptische ambassade, naar de Britse ( waar ze buiten gegooid zijn), de Franse ( heel behulpzaam ook al is geen van ons Frans) en we hebben contact opgenomen met de Belgische ambassade in Cairo om informatie in te winnen. Geen enkele toerist heeft de grens tot nu to overgestoken met de auto maar in Khartoem gaan de geruchten rond dat het wel mogelijk zou zijn en dat de weg onlangs geopend is voor toeristen. In de Egyptische ambassade hebben ze zelfs een man gesproken die helemaal tot in Cairo gereden is met de auto, geen enkel probleem. Volgens de Belgische ambassade zou het geen probleem zijn; onze visa hebben we al en een carnet ook dan moeten de Egyptenaren ons wel binnen laten.
Toen ik mama sprak op skype zei ze; ‘ik heb op de kaart gekeken en gezien dat er een landgrens iS tussen Soedan en Egypte waarom rijden jullie niet gewoon in plaats van de ferry te nemen’? Tja waarom niet hé, we kunnen maar proberen.
Zelf heb ik heel weinig vertrouwen in, het is een heel grote omweg en het klinkt wel leuk om de eerste toerist te zijn die er in slaagt om over te steken maar het is ook heel weinig realistisch. Als we nu verder richting noorden rijden en we de Nijl niet meer over kunnen moeten we enkele dagen terug rijden, we moeten opletten dat we genoeg water en diesel hebben en bovendien missen we onze kans om de ferry te halen van volgende week.
Maar de mannen willen op avontuur en we gaan er voor!
We vragen de weg en advies aan truck drivers, terug is het volgens sommigen mogelijk om de grens over te steken, volgens anderen niet. We komen er achter dat ze inderdaad bezig zijn een nieuwe weg aan het aanleggen aan deze kant van de Nijl, aan een werkkamp vragen we nog maar eens hoe we kunnen rijden. De man die Engels kan zegt; ‘Turn left at the big machine, then follow the tracks into the desert’.
Een klein hoopje zand en de landrover zit al vast; de lucht uit de banden laten. 
We moeten eerst lachen, we zien wel een werkkamp, trucks maar van een weg is nog maar heel weinig te bespeuren. Een half uurtje later zien we een auto in de woestijn met de motorkap open, we stoppen om te vragen of we kunnen helpen. Het is ondertussen 50 graden en de man is de motor aan het afkoelen met water maar verder is er geen probleem. De mannen zijn hier vlagjes aan het uitzetten waar de weg moet komen en hij geeft ons een lijst met waypoints. De waypoints komen goed van pas want niet veel verder verdwijnen de sporen en zien we enkel nog woestijn.
Ja, we hebben het eerste betonnen paaltje gevonden op de plaats van de waypoint. 
Nu is het nog ‘Us and the Nubian Desert’.
We houden halt aan een groep rotsen en besluiten hier te blijven deze nacht, het is een prachtige plek en ook voor Kristina en Andrew is het een historische dag, zij vieren vandaag hun 600 ste reisdag. Ze konden hun geen betere manier inbeelden om dit te vieren.
10 juli
We vertrekken samen met zonsopgang, vroeg in de ochtend is het nog niet zo warm en beter om te rijden ( voor ons en ook voor de jeeps). Volgens Kristina is het zelfs een beetje frisjes, ze heeft haar raam dicht gedraaid, (het is slechts 32 graden). Maar de temperatuur stijgt snel, af en toe verwennen we ons zelf met een uurtje airconditioning maar de motor wordt een beetje warmer en we moeten het terug af zetten. Ik ben een beetje nerveus voor deze dag, een grensovergang is nooit echt leuk en we hebben geen idee hoe we ontvangen zullen worden als er al een echte grenspost is.
 Gelukkig vinden we vandaag terug enkele sporen richting noorden en we schieten vrij goed op.
 
 
Net voor de grens zien we dit; de nieuwe weg is dus echt in opbouw. 

Rond de middag naderen we de grens, tussen het vuilnis door rijden we richting de gebouwen in de verte. De mannen voeren het woord, wij blijven in de auto zitten. Iedereen kijkt ons verbaasd aan maar zijn gelukkig wel vriendelijk. Jo en Andrew doen alsof er niets aan de hand is en vragen of hier de immigratie is om naar Egypte te gaan. Het lijkt niet echt te werken. Ze discussiëren een uurtje, iemand loopt naar de Egyptische zijde waar wij niet mogen komen en zegt dat het aan die kant geen probleem zou zijn ( mits een beetje omkoping) maar de Soedanezen willen ons niet laten gaan. Het verbaasd ons een beetje we dachten dat het omgekeerd zou zijn. De politie agent werkt hier al 10 jaar en heeft hier aan deze afgelegen grenspost nog nooit een toerist gezien. We zien aan de overkant een asfalt weg Egypte binnen gaan, een beetje absurd dat we die niet mogen nemen.
 Er is geen brug en geen ferry om de Nijl over te steken, ik heb er mij al bij neergelegd dat we 3 dagen moeten terug rijden.
Dan komt een beetje onverwacht een andere man opduiken, hij werkt hier aan de nieuwe weg en heeft bijna gedaan voor vandaag. Als we willen kunnen we samen met hem op zijn privé ferry de Nijl oversteken. Dit is een kans die we niet mogen laten liggen en een half uur later rijden we achter de jeep richting water. Teleurgesteld dat het niet gelukt is om de grens over te steken maar ook heel gelukkig dat we niet helemaal moeten terug rijden, genieten we van onze eerste cruise op de Nijl.
We contacteren nog snel Magdi, de man die de ferry naar Egypte moet regelen dat we er aankomen. De cargo zou op zondag namiddag vertrekken misschien zijn we nog op tijd. We zijn Wadi Halfa nog niet goed binnen en we krijgen al telefoon van hem. Hij kent hier iedereen en had al gehoord dat we het dorp binnen gereden waren.
We zijn een beetje sceptisch tegenover de hele situatie: hij heeft samen met zijn familie aan de Egyptische zijde een monopolie over dit hele ferry gedoe. Maar Magdi is een heel vriendelijke man en we besluiten ons er maar bij neer te leggen, veel keuze hebben we niet.
De cargo is een uurtje geleden vertrokken, jammer maar morgen gaat misschien de volgende. Hij nodigt ons uit voor thee bij hem thuis nadien rijden we toch de bergen in om te kamperen. Rustig ver van alles om de dag te laten bezinken en genoeg water voor een overheerlijke bush douche.
11 juli
We spreken terug af met Magdi maar er is nog geen schip vandaag, misschien morgen. We drinken nog een tasje thee in het heel stoffige dorpje Wadi Halfa. Het centrum ligt vol met vuilnis, we begrijpen er ook niets van als we even later een vuilnis kar zien voorbijrijden. Een man zit op het terras aardappelen te schillen, de schil gooit hij gewoon op de vuil hoop naast het terras. Niet moeilijk dat het hier stinkt. Niet goed wetende waar naar toe, rijden we terug richting bergen. We zetten onze luifels op om een beetje schaduw te maken, het is snikheet nu kunnen we enkel het wachten tot de zon onder gaat.
 Eens 19u gaan we terug richting centrum om iets te zoeken om te eten. We installeren ons op één van de terrasjes samen met vele andere mannen en slechts enkele vrouwen.
Aan ieder terras staat een televisie, we zijn verbaasd over wat we te zien krijgen in dit heel strikt moslim land hadden we verwacht dat er beperkingen zouden zijn over wat er publiek op tv vertoond wordt. Half naakte blanke vrouwen hangen rond moslim mannen en nog veel meer heel goedkope scènes maar steeds met blanke vrouwen. Niet moeilijk dat de moslim mannen een verkeerd beeld hebben van blanke vrouwen.  Een man zei deze week nog tegen Andrew en Jo; ‘I also want a European women, because I see on sattelite tv good sex’.
12 juli
We zijn nog aan het ontbijten als we al telefoon krijgen van Magdi; we moeten naar de haven komen. Snel alles inpakken en wegwezen.
In de haven moeten we nog een uurtje wachten tot de papieren in orde zijn en dan rijden we richting boot. We zien het schip eerst niet liggen het is veel kleiner dan verwacht, het is ook geen boot die geschikt is om wagens te vervoeren maar wel koeien. Pas als we met de jeep voor de boot staan vragen de mannen zich af hoe we de auto’s op de boot gaan krijgen. Het enige dat kan dienen als oprij platen zijn enkele paletten om het gat tussen de kade en de boot overbruggen. Ik hou mijn hart vast als ik even later onze drietonners via de paletten de boot zie oprijden en het hout hoor kraken.
De jeeps staan nu wel op de boot maar het ziet er uit alsof ze er af gaan rollen als er wat golven zijn. Jo en Andrew mogen ze zelf niet vast zetten, de mannen doen dat wel ( waarschijnlijk op zijn Afrikaans).
Een beetje triestig laten we de jeeps achter in de haven en we spenderen de rest van de namiddag in het huis van Magdi. Het is zo warm dat we niets anders kunnen doen dan slapen en tv kijken en zelfs van niets te doen zijn we helemaal nat van het zweet.
 
We rijden in een pimped-up tuktuk naar het stadje, drinken er iets en eten nog de beste falafel van heel Soedan aan het kraam langs het straat ( een beetje zoals een frietkot) bij een heel vriendelijke man.
We zetten de bedden op de binnenkoer van Magdi en slapen deze nacht onder de sterrenhemel. Niet te geloven maar ’s nachts worden we wakker van de kou, misschien zijn we niet veel meer gewoon na 3 weken Soedan? We moeten er zelfs een laken bij nemen om ons te bedekken.
13 juli
Tegen 11u nemen we een taxi richting haven, nog wat eten en drinken kopen voor de boot, wachten in de hal, wachten buiten, wachten in de bus,… en dan is het haasten richting boot.
We hebben het gemunt op de enige plaats op het dek waar schaduw is namelijk onder de reddingsboten en dat zijn er slechts twee! Ons ellebogen werk heeft opgeleverd, we komen als eerste aan op het dek en zetten ons territorium uit met enkele lakens. Dan is het nog enkele uren wachten - gelukkig in de schaduw - terwijl de boot stilletjes aan vol loopt. Er komt nog een hele groep Zuid-Afrikanen op de boot en ook,… 2 Belgen! Die zijn zeldzaam, Nicolaas en Isabel hebben op hun moto heel Afrika rondgereden.
We zijn nog aan het wachten als we plots het schip met onze jeeps zien voorbijkomen, we juichen omdat die eindelijk vertrekken maar dan zien we dat ze de verkeerde richting uit varen,.. we veronderstellen (of we hopen) dat de kapitein eerst nog de koeien moet oppikken voordat hij koers zet richting Egypte.
Het wordt een gezellige avond op het dek, een bonte mengelmoes van nationaliteiten, 4 Belgen enkele Japanners een groep Zuid-Afrikanen,.. en we slapen nog vrij goed op het dek onder de reddingsboten en een fris briesje van de Nijl.
Tijd om te bidden, ook op de boot. ( en ook om 5 uur 's morgens,... Allah door de luidsprekers!)
Na enkele uren varen vertraagt het schip, er komt een motor boot op ons af. Hier gaat de Soedanese politie van de boot en komen de Egyptische agenten aan boord. We zijn nu dus officieel in Egypte.

 Ga naar de foto's van 'Welcome to Sudan'

Andere reisverhalen