to boldly go...

Soedan

Welcome to Sudan!

 

22/6/2011
 
Na een verwonderlijke rustige bushkamp niet ver van de grens is het tijd om over te steken. Aan de Ethiopische zijde is het druk, natuurlijk dringen zich een paar mannen op als helpers, maar we trekken onze plan wel alleen.
Terwijl Jo geld gaan wisselen is komt een man ( één van de zo vele) bij Andrew en mij een praatje slaan. How are you, where you from, where you go,… het gebruikelijke kruisverhoor. Dan zegt de man dat er in ethiopie veel problemen zijn met de regering waarop Andrew antwoord; ‘hey man, look at my Belgian friends, they also have tribal problems in their country: the Dutch and the French are fighting!’  Ik moet er mee lachen maar het is eigenlijk wel waar.
 
 

 

Aan de Sudanese zijde neemt de customs officier uitgebreid zijn tijd, terwijl we naast hem zitten te wachten neemt hij andere mensen voor, hij schrijft heel traag, houdt zich bezig met andere dingen, .. bijna zoals in Rusland. Maar na twee uur wachten in het kantoortje verschijnt plots een glimlach op zijn gezicht en vraag hij; ‘thee’?

We zijn plots goed gezind, natuurlijk willen we thee, 
Na de thee lijkt alles wat vlotter te gaan, nog even over en weer lopen naar een ander kantoor om te betalen en 3 uur later kunnen we naar de immigratie gaan.
We vreesden aan de security check voor een grondige controle van de auto’s ( we hebben natuurlijk hier en daar een flesje wijn verstopt) maar ze komen zelfs niet buiten om naar de auto’s te kijken.
Weg zijn wij!
 

Op de weg zien we langs de kant 2 militairen op een heuveltje. Jo steekt uit beleefdheid zijn hand omhoog en de twee mannen springen recht met de twee handen in de lucht zwaaien en lachen ze terug naar ons! Wat een ontvangst, we schieten er beide van in de lach.

Toen vonden we de insecten nog fascinerend. 

 

 Onze eerste kampeeravond in Soedan vieren we met een glaasje pastis, het is een mooie avond tot het donker wordt net als we willen eten. Er komen duizenden insecten af op onze lichtjes, nog voor de rijst op ons bord ligt zit het al vol met beestjes.

Alsof dit niet genoeg is, zien we wat later ook nog enkele schorpioenen rond de jeep kruipen. Tijd om in de jeep te springen!
 
's morgens krijgen we bezoek van een man op een ezel, hij komt ons allemaal een hand geven en praat uitgebreid in het arabisch tegen ons, we verstaan er niets van maar hij lijkt heel goed gezind en even later vertrekt hij tevreden terug op zijn ezel. 
 

 

23/06/2011
 
Soedan is een land waar de grens controle niet voldoende is, je moet je binnen de 3 dagen ook nog eens laten registreren. We kennen dit systeem nog van Rusland en Kazakstan.
We besluiten ineens in het eerste stadje naar het politiekantoor te rijden om dit in orde te brengen. Het is net middag maar dat lijkt niet echt een probleem alleen duurt het alles bij elkaar terug 3 uur, we krijgen terug thee en dat maakt veel goed.
Het is bijna 4 uur en we hebben nog niets gegeten, we vragen een man waar we de gekende Falafel kunnen eten. Hij legt ons de weg uit maar wij kennen hier niets, hij stelt voor om een moto taxi te nemen en we moeten hem maar volgen.
Kristina fluistert nog naar mij dat hij hier zeker geld voor zal vragen maar ik geef hem een kans, we zijn tenslotte niet meer in Ethiopië.
De man neemt ons mee naar het centrum van het stadje we gaan naar een klein restaurantje met een juice bar. Hij trakteert ons allen op een lekkere verse vruchtensap en zegt ‘ Welcome to Sudan.’ Als ons drinken op is is de man terug weg en wij eten nog een overheerlijke falafel en shoarma. 

 

Na al die weken samen reizen is het tijd om afscheid te nemen van Rika, Enriko en Laila. Zij vertrekken recht naar de Egyptische grens en wij willen net zoals Andrew en Kristina nog een beetje meer zien van Soedan.
Met ons 4 rijden we nog een uurtje voor het donker wordt richting Kassala. We vinden een kampeerplekje tussen de bosjes maar de grond ziet er verraderlijk uit, we hopen dat het niet gaat regenen deze nacht. Deze avond zijn er geen schorpioenen te bespeuren maar er zijn duizenden motten, we trachten te schuilen onder ons muskietennet maar dat helpt maar een beetje. De motten vinden overal hun weg door, ’s morgens vinden we er zelfs een tiental in ons afwasbakje die zijn via de afvoer naar boven gekropen zijn.

 

24/6/2011
Op de weg naar Kassala komen we in het zand terecht, de wind zorgt er voor dat we niet veel meer zien.
 
We zijn naar Kassala gekomen omdat de stad aan de voet van een speciale bergketen ligt, door de zandstorm kunnen we de bergen nauwelijks zien liggen.

De kamelen hebben geen probleem met opwaaiend zand. 

We gaan het stadje binnen maar het is vrijdag dus bijna alles is gesloten.

Ezelkarren die de kruiken met water vullen die we overal vinden in de stad. Drinkwater voor iedereen. 

 

Toch nog even naar de markt.  Na de shoarma wil ik nog broodjes kopen maar de man is zo vriendelijk, die hoef ik niet te betalen.  

En dan gaat de wind liggen en wij gaan richting bergen. 

 

 

Nog een glaasje Pastis na een heet dagje Soedan. 

 

Trukje!

 

Eén van onze mooiste kampeerplekjes!

 

25/06/2011

 

We rijden terug door het stadje en vragen informatie over de weg richting Khartoum, er ligt een prachtige asfalt baan maar die willen we niet nemen, we willen door de woestijn rijden. De politie agenten begrijpen er niets van, als er een baan ligt waarom zouden die toeristen dan door de woestijn willen rijden?

We rijden richting westen, recht naar Khartoum maar een uurtje later kunnen we niet meer verder. 

Neen, jongens het zal toch niet lukken om er door te rijden. We maken dan maar een omweg om enkele uren later terug koers richting Khartoum te rijden. We hebben nog één politiecontrole post en ook hier begrijpen ze niet waarom wij deze weg willen nemen. Ahh adventure hé!

Af en toe zitten we op een spoor, soms zijn we het helemaal kwijt en rijden we gewoon door de woestijn richting westen. 

Net voor zonsondergang houden we halt zo ergens in het midden van Nowhere, 360° rondomons zien we niets. De zon gaat onder en de vliegende insecten blijven weg;geen motten, sprinkhanen,..

maar dan zien we ze kruipen; hele grote spinnen op het dak van Kristina haar jeep en op onze banden. Eén van de spinnen zit een mot op te peuzelen terwijl ze op de band zit, geen prettig zicht. Volgens Kristina en Andrew lijken de spinnen heel erg op de spinnen die ze in Djibouti gezien hebben de 'Kameel spin'.  Brrr, geef mij maar olifanten, leeuwen, hyena's,.. maar deze spinnen jagen mij echt op stang. Komt er nog bij dat de deuren van de jeep een tijdje open gestaan hebben voor de verluchting dus ik vrees er voor dat er zo eentje binnen gekropen is. 

Na veel moeite val ik toch in slaap en raad eens waarvan ik droom....

27/06/2011

 Yoehoooo!

 Nog steeds rijden we richting westen naar Khartoum en de temperaturen lopen op richting 50 graden, zweten!

En jump!

De warmte in de woestijn zorgt er voor dat we beginnen dromen van een duik in het zwembad. Straks zien we nog een koud pintje bier langslopen. 

 

Dichter bij Khartoum komen we langs enkele woestijn dorpjes. 

Tja, Landrover.

Andrew steekt ons voorbij en de buis van de turbo springt los. 

 

Kristina ondertussen water over, in deze hitte als een echte moslim. Het was even paniek als er een pickup truck langs komt met mannen. 

We kamperen nog een nachtje in de woestijn, het geeft geen zin om 's avonds Khartoum binnen te rijden. Deze keer is het een vrij insecten loze avond, we zien slechts één spin waarvan we vermoeden dat ze meegelift heeft vandaag. 

We zijn slechts een half uurjte van Khartoum verwijderd en we hebben nog een politie controle post in de woestijn. Deze keer krijgen Andrew en Kristina echt een heel grondige controle; alle bakken moeten uit de jeep en opengemaakt worden. Volgens ons vervelen de agenten zich verschrikkelijk hier in de woestijn, voor hen is dit enterainment. Ze doen alles open, de souvenir box van Kristina krijgt veel aandacht, ze vinden ook de fles wijn maar die is om te koken en de fles likeur is een cadeautje en pastis is slade dressing. Wonder boven wonder krijgt ze alle flessen terug. En dit in een land waar je zweepslagen kan krijgen voor het bezit van alcohol!

Onze jeep controleren ze ook maar gelukkig niet zo grondig, ze hebben hun pleziertje al gehad vandaag.  

 

Als we Khartoum binnen rijden toeteren verschillende wagens naar ons maar niet omdat we in de weg rijden; ze draaien hun raam open en roepen:

 'welcome to Sudan!'

En hier komt Khartoum, deze keer is het geen mirage!

 

Verse fruitsap en een kebab.

Onze eerste initiatie in de Full, het nationaal gerecht van Soedan. Het smaakt veel beter dan het er uit ziet!

Ons verblijf in Khartoum bestaat vooral uit eten, we proberen alles uit. 

 

 Dit is het zicht vanuit het appartement van Kristina en Andrew op een vrijdag namiddag. Khartoum is volledig verlaten, iedereen zit in de moskee.

Op stap met onze gastvrouw en de kindjes. 

 

Tea time. 

 Ze nemen ons mee naar de Tomb van Hamed Al Nil. Iedere vrijdag namiddag is hier een soort dans-bid ritueel om Hamed te aanbidden. 

 

 Het gaat er een beetje vreemd aan toe, volgens onze gastvrouw zijn de mensen die hierin geloven een beetje gek. Voor ons is het wel eens een leuke ervaring. 

Mannen gaan in  een kring staan en dansen en zingen op het ritme van de drum. 

Enkele mannen staan of dansen in het midden van de cirkel. 

Jo heeft een nieuwe vriendin; Fatia.

 

De goedkoopste kapper van Afrika.

Khalid, een man die we ontmoet hebben op de camping nodigt ons uit voor een kennismaking met zijn gezin.

 We gaan nog iets drinken ( water, juice of thee) waar de Witte en de Blauwe Nijl samen vloeien. 

Gezondheid!

 

 Ga naar de foto's van 'Our Nubian desert adventure to the Egyptian border'

Andere reisverhalen

<!-- /#node-114 --><!-- /content -->